الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٣٨٣ - (باب - ١٤)(آنچه در مورد علامات قبل از قيام قائم

مى‌افتد، و سپس از آنجا به كناسه بني اسد مى‌گذرد و بعد به ثقيف مى‌رسد، تا اينكه هيچ جايگاه ستمى بر آل محمّد را فرو نمى‌گذارد مگر آن كه آن را به آتش مى‌كشد».

٥٠- ابو خالد كابلى از امام باقر ٧ روايت كرده است كه آن حضرت فرمود: گوئى مى‌بينم كه قومى در مشرق خروج كرده‌اند و خواستار حقّ‌اند ولى به ايشان داده نمى‌شود، باز خواستار آن مى‌شوند و به آنان داده نمى‌شود، پس چون چنين مى‌بينند شمشيرهاى خود را بر گردن خويش مى‌افكنند (آماده كارزار مى‌شوند) پس آنچه مى‌طلبند به ايشان بدهند ولى ايشان از پذيرفتن آن خوددارى مى‌كنند تا اينكه قيام نمايند و آن را به كسى باز ندهند مگر به صاحب شما، كشتگانشان شهيدند، بدانيد اگر من خود آن را در مى‌يافتم حتما خود را براى صاحب اين امر نگاه مى‌داشتم».

٥١- معروف بن خرّبوذ گويد: «هيچ گاه خدمت امام باقر ٧ نرسيديم مگر اينكه آن حضرت فرمود: «خراسان، خراسان، سجستان، سجستان» مانند اين بود كه آن حضرت ما را بدان بشارت مى‌داد».