الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٣٦ - پيشگفتار مؤلف

در آن فقط بخواند و نگاهى گذرا و سطحى به آن بيفكند. و بى‌توجّه از حديثى كه مانند حديث ديگر است بگذرد، بدون اينكه آن را عميقا مورد نظر قرار دهد و برايش روشن شود كه لفظ اضافى در كلام امام به نقل يكى از راويان، در بردارنده معنى اضافى است، چنين كسى خواهد دانست كه اگر غيبت با اين ترتيب و رواياتى كه با گذشت روزگاران و مرور زمان نقل شده، واقع نشود، مسلّما مذهب اماميّه باطل خواهد بود؛ لكن خداوند تبارك و تعالى هشدار امامان عليهم السّلام را در باره آن در هر زمان پس از زمان ديگر (به ظهور علائم) تصديق كرد و مورد تصحيح قرار داد، و شيعه را به پذيرش و تصديق و چنگ زدن به آنچه گفته‌اند وادار ساخت و ايمان به درستى آنچه نقل كرده‌اند در دل شيعيان قوّت بخشيد، و اولياء خدا- صلوات اللَّه عليهم- پيروان خود را از اينكه دنياپرستى و پيروى خواسته‌هاى نفس آنان را بگرداند و يا فتنه‌ها و گرفتاريها در روزگار غيبت آنان را و دلهايشان را منحرف سازد و به كجروى اندازد بر حذر داشته‌اند.

و چگونگى آزمايش خداوند از بندگان را در زمان غيبت با طولانى شدن مدّت آن و به درازا كشيدن سر آمدنش بيان كرده‌اند «تا هر كه هلاك شود هلاكتش به دليلى باشد و هر كه بماند آنهم به دليلى باشد».

از جمله روايات منقول از معصومين عليهم السّلام روايت احمد بن حسن ميثمىّ است از قول‌