الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٣٤ - پيشگفتار مؤلف

رياكارى و برخوردارى از حسن ظاهر خود را به لباس مذهب مى‌آرايد، و غرضش دست يافتن به سرورى و رياست است و تمام ميل او در آن خلاصه شده و دلباخته آن است، بدون اينكه كوچكترين اعتقادى به حقّانيت آن داشته و اخلاصى در وى باشد؛ پس خداوند نيز نعمت نكوروئى را از او سلب مى‌كند، و روزگارش را دگرگون مى‌سازد و آتش خشم و عذاب خود را براى او مهيّا مى‌سازد؛ پاره‌اى از آنان بواسطه سستى ايمان خويش بدان گرويده، امّا خود نيز به درستى و حقّانيت آنچه مى‌گويد اعتقاد پابرجا و استوارى ندارد، بنا بر اين وقتى چنين آزمايشى كه از سيصد سال پيش اولياء خدا- صلوات اللَّه عليهم- همواره در مورد آن به ما هشدار داده‌اند، پيش مى‌آيد، دچار سرگردانى مى‌شود و از راه باز مى‌ماند، همچنان كه خداى عزّ و جلّ فرموده: «مانند آن كس است كه آتش برافروزد و همين كه گرداگرد او را روشن ساخت خداوند نور آنان را مى‌برد و آنان را در تاريكيها كه چيزى نمى‌بينند رها مى‌سازد» و باز فرموده: «تا زمانى كه آتش روشنائى بر آنان مى‌تابد راه مى‌پيمايند و چون به تاريكى گرايد از رفتن باز مى‌ايستند».

و در بين روايات منقول از ائمّه راستين عليهم السّلام به اين برخورديم كه امر كرده‌اند كسى را كه خداوند بهره‌اى از دانش عطا فرموده و بر آنچه كه ديگران را هرگز بدان راه نيست آگاه ساخته (مأمور است) به اينكه آنچه را بر برادران دينى او مشتبه گشته بر ايشان‌