الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ٢٢٩ - (فصل)

صابرند و دانش و بينش آنان را بر جايگاه خشنودى از خدا و تصديق اولياى خدا و فرمانبردارى از دستور آنان و خود نيالودن به آنچه از آن نهى شده‌اند قرار داده است، و از آنچه خداوند در كتابش برحذر داشته مى‌پرهيزند از مخالفت رسول خدا ٦ و امامان عليهم السّلام كه واجب بودن اطاعت از آنان همانند اطاعت از خداوند است به فرموده خود او كه: «كسانى كه مخالفت فرمان او مى‌كنند بايد بترسند كه دچار گرفتارى شوند يا اينكه عذاب دردناكى به آنان رسد»[١] و نيز فرمود: «خدا را اطاعت كنيد و پيامبر را و آنان را كه صاحبان امر شما هستند»[٢] و باز فرموده: «خدا را فرمان بريد و پيامبر را و بترسيد و اگر سرباز زنيد بدانيد كه آنچه بر فرستاده ماست تنها رسانيدن پيام آشكار است».[٣] و در حديث چهارم از اين فصل- حديث عبد اللَّه بن سنان- كه مى‌فرمايد: «چگونه خواهيد بود هنگامى كه در وضعى قرار بگيريد كه در آن امام راهنما و نشانه چشمگير نبينيد» دلالتى است بر آنچه روى داده و گواهى است بر آنچه تحقّق يافته از كار آن سفيران كه بين امام ٧ و شيعه (رابط) بودند و برداشته شدن وجود آنان و بريده شدن نظام ايشان، براى اينكه سفير بين امام در حال غيبتش و بين شيعه خود نشانه (حجّت) خواهد بود، پس هنگامى كه گرفتارى مردم به حدّ تمام و كمال رسيد آن نشانه‌ها نيز

[١] النّور: ٦٣.

[٢] النّساء: ٥٩.

[٣] المائدة: ٩٢.