الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ١٨٦ - (باب - ٧)(آنچه روايت شده در مورد كسى كه نسبت به يكى از امامان شك كند يا شبى را به روز آورد و امام خود را نشناسد، يا دين خدا را پذيرفته باشد بدون امامى كه از جانب اوست)

١٨- مفضّل بن عمر گويد: امام صادق ٧ فرمود: «كسى كه خدا را به دينى معتقد باشد بدون آنكه از عالمى راستگو آن را شنيده باشد خداوند او را دچار گمراهى و سرگردانى منتهى به رنج و زحمت خواهد كرد. و هر كه دعوى آموزش كند از غير درگاهى كه خدا آن را براى خلق خود گشوده، پس او مشرك به خدا است و آن درگاه عبارت از همان امينى است كه سرّ پنهان خداوند به او سپرده شده است».

از طريق ديگرى نيز از مفضّل بن عمر روايت شده كه گفت: امام صادق ٧ فرمود: «هر كس دينى داشته باشد بدون اينكه آن را از شخص راستگويى شنيده باشد- و نظير حديث قبل را به همانسان ذكر كرده است».

١٩- از حمران بن أعين روايت شده كه گفت: «براى امام صادق ٧ شرح دادم كه مردى ولايت امير المؤمنين ٧ را دارد و از دشمن او بيزارى مى‌جويد و هر آنچه او بگويد مى‌گويد (يعنى معتقد است به آنچه على گفته است) جز اينكه مى‌گويد: آنان يعنى بنى هاشم از اولاد على ٧ در آنچه ميان خودشان است اختلاف دارند، با اينكه امامان پيشوا هستند، و من نمى‌دانم كدامشان امام است، هر گاه نظر همگى آنان بر يك نفر قرار