الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ١٥٩ - (باب - ٥)(آنچه در مورد كسى كه ادعاى امامت كند و كسى كه خود را با اينكه امام نيست امام پندارد روايت شده و نيز روايات مربوط به اينكه هر پرچمى پيش از قيام حضرت قائم

عرض كردم: او مردى است كه علىّ را دوست مى‌دارد (از طرفداران او است) ولى با كسى كه اوصياء است (اوصياء پس از او است) آشنا نيست، آن حضرت فرمود: شخص گمراهى است، عرض كردم: به همه امامان اقرار دارد و امام آخر را انكار مى‌كند، فرمود: او مانند كسى است كه به عيسى ٧ اقرار داشته باشد ولى محمّد ٦ را انكار كند يا به محمّد ٦ اقرار داشته باشد و عيسى ٧ را انكار كند. به خدا پناه مى‌بريم از انكار حجّتى از حجّتهاى خدا».

پس هر كه اين حديث را مى‌خواند و اين نوشته به او مى‌رسد بايد بپرهيزد از اينكه امامى از امامان را انكار كند يا خويشتن را نابود سازد با قرار دادن خود در وضعى كه منزلت او در آن وضع به مثابه كسى باشد كه نبوّت محمّد ٦ يا عيسى ٧ را انكار كرده است.

٥- سورة بن كليب از امام باقر ٧ نقل كند كه آن حضرت فرمود: قول خداى عزّ و جلّ: «روز قيامت خواهى ديد كسانى كه به خدا دروغ بسته‌اند صورتشان سياه شده باشد مگر جز در جهنّم جايگاهى براى مستكبران است؟» ناظر به كسى است كه خود را امام پندارد با اينكه واقعا امام نيست، عرض كردم اگر چه علوى و فاطمى باشد؟