الغیبة للنعمانی ت غفاری - النعماني، مترجم محمد جواد غفاري - الصفحة ١٥٣ - (فصل) آنچه در مورد اينكه امامان دوازده نفرند از طريق عامه روايت شده و آنچه از قرآن و تورات بر آن دلالت دارد

چراغهايش روشنتر و پرتو آن خيره‌كننده‌تر خواهد شد، از جمله چيزهائى كه در تورات نگاشته است و دلالت بر دوازده امام دارد عبارت از فرمايش خداى عزّ و جلّ در سفر اوّل (باب هفدهم آيه ٢١) است كه در بخشى از قصه اسماعيل پس از پايان يافتن داستان ساره از آن ياد كرده و خداى تعالى آن را در مورد كار ساره و فرزندش، به ابراهيم ٧ خطاب فرموده كه: «من خواسته تو را در باره اسماعيل اجابت كردم و دعاى تو را در حق او به بركت‌يابى شنيدم و من جدّا و باز جدا او را فزونى خواهم داد و در آينده نه چندان دور دوازده پيشواى بزرگ از او پديد خواهند آمد، من آنان را امامانى خواهم ساخت بسان قبيله‌اى بزرگ» و عبد الحليم بن حسين سمرىّ- كه رحمت خدا بر او باد- براى من خواند آنچه از نامهاى امامان عليهم السّلام به زبان عبرى و عدد آنان را كه مردى از يهود كه به او حسين بن سليمان گفته شد و از علماء يهود در ارّجان بود، و براى او در شهر ارّجان املاء كرده بود كه من آن را به لفظ خود او ثبت كرده‌ام، و در ميان آنچه او خواند اين بود كه از فرزندان اسماعيل- كه در تورات اشموعيل است- شخصى به نام «مامد» يا «مايد» يعنى محمّد برانگيخته مى‌شود كه آقا مى‌باشد و از دودمان او دوازده مرد پيشوايان و سروران خواهند بود كه به آنان اقتدا مى‌شود، و نامهايشان عبارت است از: «تقوبيت، قيذوا، ذبيرا، مفسورا، مسموعا، دوموه، مثبو، هذار، يثمو، بطور،