داخل شدم؛ هنگامه‌اى ديدم كه فزع يوم اكبر مرا به مدّ نظر محقّر آمد: جمعى چون پروانه در گرد مرقد آن جانانه، ديوانه‌وار در طوف و برخى به كردار نيازمندان از كردار خويش در خوف. فرقه‌اى در خضوع و عدّه‌اى در خشوع، قومى در نماز و طايفه‌اى در گرد ضريحش به راز و نياز. من هم آمدم در مقابل، روبه‌روى دوست خود ايستادم.

سطوت عشق آن محبوب مرا مجذوب داشت، به خاك اوفتادم و صورت نياز بر خاك نهادم. عرضه داشتم: يا سيّدى!

در ازل پرتو حسنت به تجلّى دم زد		عشق پيدا شد و آتش به همه عالم زد
جلوه‌اى كرد رخت ديد ملك عشق نداشت‌		عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد

(حافظ)

اگر جذبه اشعّه حسنت نبود آدم را از بهشت به عالم خاك چه مقامى بود؟ و ليكن اى مولاى من!

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت‌		ناخلف باشم اگر من به جوى نفروشم‌

(حافظ)

«يا دينى و دنيائى و يا آخرتى و عقبائى».[١] زيرا كه:

گداى كوى تو از هشت خلد مستغنيست‌		اسير بند تو از هر دو عالم آزاد است‌

(حافظ)

بعد برخاسته ايستادم، به زيارت خواندن مشغول شدم. چون كتاب زيارت‌نامه نداشتم، دفتر عشق گشودم و زيارت جامعه كبير [ه‌] مى‌خواندم ولى از خود بى‌خبر كه چه مى‌گويم و چه مى‌جويم زيرا كه غير از نور خدايى چيز ديگر مشاهده نمى‌نمودم. گاهى عرضه مى‌داشتم: «يا سيّدى و مولاى، انتم السّبيل الاعظم و الصّراط الاقوم، من اتاكم فقد نجى و من لم يأتكم فقد هلك.»[٢]

[١] - يعنى:« اى دين و دنياى من! اى سرانجام و نيك سرانجام من!»

[٢] - يعنى:« اى آقا و مولاى من! شما بزرگترين راه( رضوان خدا) هستيد. شما استوارترين طريق حقيقت هستيد.

هركس به شما رو كرد نجات يافت و هركس از شما روى گرداند به مهلكه افتاد.»