ملّت، ضعيف خواهد شد و به ضعف ملّت، شوكت و قدرت سلطنت از ميان خواهد رفت. مردم به ضلالت و جهالت خواهند اوفتاد. حال مملكت به از اين و احوال ملّت بهتر از اين نخواهد بود.

به تقويت همين مردم، سلطان مسجد و معبد مسلمانان را خراب و ويران نمود. به معاونت همين ملّت، سادات و علما را شهيد و تبعيد كردند. به همراهى همين قوم، مسلمانان را كشتند و ناموس آنان را ضايع ساختند و اموالشان را غارت كردند. بعد از اينكه دولت در خرابى شريعت بكوشد، ملّت را با علما حال بهتر از اين نخواهد بود.»

كلمات آن شخص محترم را تصديق كردم و وجود مباركش را تحسين نمودم. ولى از حالت مظلومى آن سيد بزرگوار قرارم از دست رفت و از جاى برخاستم؛ از حضرت حجة الاسلام اجازه مرخصى حاصل كرده به منزل مراجعت نمودم.

بعد از صرف غذا و خواب برخاسته در مسجد گوهرشاد فريضه ظهر و عصر به جاى آمد. يك ساعت به غروب مانده، به عتبه مقدس مشرّف شده، سه ساعت از شب گذشته به منزل مراجعت نمودم.

[مذاكرات سياسى در مسجد و اعتراض يكى از طلاب‌]

روز دويّم ماه، صبح بعد از عتبه‌بوسى آستان مبارك به مسجد گوهرشاد آمده، در يكى از شبستانهاى مسجد، مشغول تلاوت قرآن بودم. يك نفر از دوستان رسيد، نزدم نشست، از حالم پرسش كرد. شكر الهى به جاى آوردم. به صحبت مشغول شد. سه نفر ديگر از آشنايان رسيدند، انجمنى تشكيل يافت.

صحبت از طهران و گرفتارى آنان، در ميان آمد كه در اين روزها بسيارى از مسلمانان در شكنجه و عذاب دولتيان دوچار هستند و جمعى را دستگير كرده به انبار برده و بعضى را به باغشاه برده، معلوم نيست كه ظالمان با آن بيچارگان چه كنند.

و يك نفر ديگر، خبرى از واقعات وحشت‌اثر تبريز بيان نمود كه چه مقدار از مسلمانان را كشته‌اند و چه بسيار از قراء و دهات را غارت نموده‌اند.