يكى از رؤساى مارد را با خود همراه نمود. در ميان آن رئيس و ساير سران قبيله جدايى و مخالفت انداخت. خلاف و اختلاف رؤسا و نقار آنها با يكديگر سبب شد كه با پادشاه ايران صلح نمودند.

و بعد در زمان شاپور اوّل- پادشاه ساسانى- كه با روم جنگ داشت با رئيس طايفه مازد- كه باليروس بود- عقد مصالحه صلح استوار نمود. چندين هزار قشون مازد به سركردگى باليروس به عنوان مزدورى و چريك، در اردوى شاهپور بودند.

و همچنين به سلاطين ديگر اطاعت نمى‌نمودند و هر دولت كه مى‌خواست از آنها قشون به مزدورى مى‌گرفت و گاهى هم اتفاق مى‌اوفتاد كه دو دولت باهم منازعه داشتند و هر دو از اين طايفه قشون به مزدورى مى‌گرفتند و اين طايفه در دو اردو باهم منازعه مى‌نمودند.

الغرض اين طايفه مازدها طايفه بزرگ وحشى و جنگى بودند. در قرن هفتم مسيحى يك شعبه از مازدها از مازندران به طرف كوه لبنان و حوالى شامات مهاجرت نمودند و آن كوهستان را به قهر و غلبه تصرف نمودند و مقدارى از راهزنان و متمرّدين از شهرهاى شام و حوالى آن به آنها پيوستند.

زمانى نگذشت، جمعيت آنها به چندين هزار رسيد و آن زمان بود كه معاويه بن ابى سفيان در دمشق خود را خليفه اسلام مى‌خواند.

چون معاويه شنيد كه شعبه‌اى از قوم مازدها در جبل لبنان آمده‌اند و در قلّه‌هاى مرتفع آن كوه ساكن شده‌اند، زايد الوصف متغيّر و مشوّش شد زيرا كه مى‌دانست حركت آنها از براى شرارت، و دفع آنها از براى او ممكن نيست.

زيرا كه محققا مى‌دانست مازدها به اختيار خود در آن سرزمين نيامده‌اند، بلكه امپراطور قسطنطين از براى فشار معاويه، به اين حركت، آنها را محرك شده تا معاويه را گرفتار مشكلات و گرفتار كارهاى صعب نمايد و مازدها هم آن تحريك را از براى خود فوز عظيم مى‌دانستند.

گاهى در خاك مسلمانان و گاهى در خاك ارامنه به سرقت و چپاول مشغول بودند، تا