سواد شهرى از دور، به ديده‌هاى رنجور، جلوه‌گر آمد. چون دوزخى كه از دركات جهنم، طبقات جنت را ملاحظه نمايد، ديگ آرزو به جوش و دل امّيد به خروش آمد به اشارت قلبى و دلالت لاريبى بقعه مطهّره منوّره مقدّسه در نظر آمد، اگرچه ديده رمد كشيده‌[٢] را آن نور و ضياء نبود كه به طرز صحيح ملاحظه نمايم، ولى چشم دل معاونت نمود و تمامى اعضايم چشم شده، مرا سعايت‌[٣] كردند، گنبدى ديدم كه گنبد آبنوس‌[٤] به كرياسش‌[٥] به عتبه‌بوسى آمده و رواقى مشاهده نمودم كه نه رواق سپهر نيلگون به آستانش به ضراعت در خاك مذلّت دراوفتاده، بى‌اختيار زبان بدين گفتار مترنم شد:

«سبّوح قدّوس ربّنا و ربّ الملائكة و الرّوح».[٦] بى‌اختيار به سجده افتادم و سيل اشك از ديده بگشادم و صورت بر خاك مسكنت نهادم طبع شرر فشانم، كوره دل را چون نيران و اين رباعى را بيان نموده و عرض كرد: اى سيّد من!

با موى سپيد آمدم [و] روى سياه‌		شرمنده و خجلت‌زده نامه تباه‌
اين موى سفيد ببين و روى سيه‌ام‌		سوز جگرم ببين و احوال مخواه‌

سر بر سجده به تضرّع و زارى مشغول، چنانچه حال نيازمندان است، معمول مى‌داشتم كه شنيدم هاتفى در گوشم اين سروش بخواند:

بازآ، بازآ، هرآنچه هستى بازآ		گر كافر و گبر و بت‌پرستى بازآى‌
اين درگه ما، درگه نوميدى نيست‌		صد بار اگر توبه شكستى بازآى‌

به مژدگانى اين خطاب، از بندبند وجودم چون رباب آواز نغمه تشكر برآمد. از غم‌

[١] - قنطره: پل.

[٢] - رمد كشيده: چشم به درد آمده.

[٣] - سعايت: عهده‌دارى.

[٤] - گبند آبنوس: كنايه از آسمان است.

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً		و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌
فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌		برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

[٥] - كرياس: درگاه، دربار.

[٦] -« بسيار منزه و بسيار پاك و مقدس است پروردگار ما و پروردگار فرشتگان و روح الامين». بحار الانوار، ج ١٨، ص ٣٥٥.