برخيز نونهالانت را ببين كه چگونه انوار شرافت از ايشان باهر و ثمرات انسانيت از آنان ظاهر است. درپى غمگسارى‌ات، غمها در دل نهفتند و از براى جان نثارى‌ات، سرها در كف نهاده‌اند. عن‌قريب مرض هزار ساله مزمنه تو را مداوا و بدن نازنينت را از اين كسالت مبرّا خواهند نمود.

آن لاله داغدار افسرده كه در زاويه چمن وطن خفته بود، برخاست و قامت رعناى خود را به لباس سعادت بياراست. چون گل از گلستان شرف و چون در از گنجينه صدف مانند ماه تابان و بدر درخشان، بيرون خراميد؛ ولى از بسيارى كسالت و نقاهت با هزار زحمت و مشقّت خود را به سوى فرزندان كشانيد.

نوباوگانش چون بلبلان پرشكسته كه در فصل خزان، در زاويه گلستان نشسته باشند، افسرده و دلخسته و راه نغمه‌سرايى بر خود بسته، و به زمزمه «وا امّاه و وا وطناه و وا مهجت قلباه» مشغول و در زاويه حيرت و تأسّف ملول بودند، كه ناگاه انوار شرافت آن بانوى عظمى و كوكبه جلال آن مخدّره كبرى بر آنان ظاهر گرديد.

چون رحمت آسمانى و آيت سبحانى بر ايشان نزول اجلال فرمود، فرزندان خود را محزون و نوباوگان خود را ديده پرخون ديد. زانوى مرحمت گشاد و سر هريك به دامان شفقّت نهاد.

[١] - برصيصا: در داستانهاى اسلامى عابدى است از بنى اسرائيل يا عيسوى كه شيطان او را بفريفت و به زنا كردن و قتل وادارش كرد و چون گرفتار شد شيطان از او خواست كه سجده‌اش كند تا وى را برهاند و چون چنين كرد گرفتار شقاوت ابدى گرديد.« لغت نامه»