بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً‌[١] دانستم كه اين خلع نعال به مناسب حال از براى من موعظه و نصيحت است. نعل علايق از خود كندم و ذرّات دقايق را ملاحظه نمودم.

سر را به جاى پا گذارده به ايوان مطهّر كه آيت اللّه اكبر بود، وارد شدم و به در رواق دار السّعادة كه در طرف بالاى سر مبارك بود، صورت به آستانه نهادم. دل بطپيد و عقده‌ام تركيد. گريه مجال نداد و سيل سرشكم از من جلو اوفتاد. دل در راز و نياز و طبعم با وى هم‌آواز شد. شنيدم به صوت حزين اين اشعار مى‌سرود:

چو عكس روى تو در صفحه خيال كشيدم‌		شعاع پرتو حسنت ز آفتاب نديدم‌
دلم به زلف خم اندر خمت نگر شده پيوند		به آن دو مار بپيوستم و ز خويش بريدم‌
هواى كوى تو برهم زد آشيانه دل را		چه مرغ سوخته بر شاخه مراد پريدم‌
چه سنگ فتنه نباريد بر سر من از اين چرخ‌		چه خارهاى غمت را بپاى خود نخليدم‌
گهى به تهمت عشقت شدم ملامت دشمن‌		هزار طعنه اغيار را بگوش شنيدم‌
گهى ز خوف رقيبان چه‌[٢] بوم رفته به ويران‌		شكسته‌بال و دل‌افسرده گوشه‌ها بخزيدم‌
گهى به وادى مهر تو من دويده چو مجنون‌		گهى به كوه و بيابان ز هر كنار دويدم‌
هر آنچه تير بلا آمدى ز ناوك مژگان‌		به ديده‌اش بكشيدم به جان خويش خريدم‌

[١] -« كفشهايت را[ به احترام‌] از پا بيرون كن و بدان كه تو در وادى مقدس طوى هستى» طه ٢٠/ ١٢.

[٢] - اصل: چون.