دلتنگم و همچه تو حبيبى دارم‌		بيمارم و مثل تو طبيبى دارم‌
خوبست كه در شهر تو باشيم غريب‌		يك بار نگويى كه غريبى دارم‌

اگرچه جلوه حسن محبوبان دلكش با دل عاشقان بلاكش بهتر از اين رفتار نخواهد كرد و فتنه چشم مست نكويان با تن بيماران خوشتر از اين كردارى نخواهد نمود ولى تأسف مى‌خورم و تلهّف مى‌گويم كه باوجودى كه مرغ روحم در كويت آشيانه ساخته، از قفس تن خود را رها نمى‌سازد و به لانه خويش، خود را نمى‌كشاند. حال ديگر تن از حمّالى روح به ستوه و من از كشيدن بار گران جان به امان آمده‌ام. حال به مضمون: إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى‌ أَهْلِها[١] امانتت را به خدمتت رسانيدم. امانت خود را دريافت كن و مرا راحت فرما.»

در آن حال طبعم از ناله من به نوا آمده، اين ابيات همى سرود و مى‌گفت:

نمود درد غم عشق تو مرا رنجور		كشيده رخت اميد مرا به خانه گور
شهيد تيغ خم ابروان خونريزت‌		ز جاى خويش نخيزد مگر به نفخه صور
هزار مرتبه‌ام گر كُشى و جان بخشى‌		ز تيغت سر نكشم كان بود مرا منظور
صبا اميد وصال تو داد، دانستم‌		ميسّرم نشود آن مگر به روز نشور
به غير ذكر توام نيست در دَمِ آخر		به ياد روى تو ورد من است آيه نور
كُشى تو عاشق، بر جنّتش نويد دهى‌		شهيد كوى تو كى رو كند به حور و قصور
دو چشم مست تو داده گواهى قتلم‌		قضا نوشت سجلّش به روى جبهه حور
دو بوسه از لب شيرين بهاى جانم ده‌		كه اين به سرّ سويداى دل بود مسطور
سرشكم از مژه ويران نمود خانه دل‌		مگر مهندس لطف تواش كند معمور

طبعم را تسليت گفتم و به مفارقت روح از بدن تهنيت خواندم و گفتم دل خوشدار كه عن‌قريب روحم به طرف كوى دلدار از خانه تن فرار خواهد نمود و ابواب سعادت به روى من خواهد گشود و اين وجود ناقابل به فيض شهادت كويش نايل خواهد شد.

[١] -« خداوند به شما فرمان مى‌دهد كه امانت‌ها را به صاحبان آنها بازگردانيد» نساء ٤/ ٥٨.