حسام و جناب قنديلى و جناب صديق الذاكرين و يك دو نفر ديگر در گوشه‌اى متحيّر نشسته، متفكر بوديم كه عاقبت با اين بى‌حميّتى اهل خراسان كار به كجا خواهد رسيد؟

بعد از مذاكرات بسيار چون منزل ما دربست حضرت بود، صلاح چنان ديديم كه حضرات در منزل ما باشند تا ببينيم چه مى‌شود.

آن شب را تا فردا عصرى در آنجا بوديم و ليكن حرم هم مشرّف مى‌شديم. عصرى كه در مسجد آمديم، بعضى اخبار نقل نمودند كه مشعر بر سختگيرى حكومت بود.

احتمال گرفتارى بعضى از ماها هم مى‌رفت.

امشب زودتر حرم مشرّف شده، به زودى مراجعت در مسجد نموديم. رفتن در منزل را صلاح نديديم اگرچه دربست بود ولى از قرارى كه نقل نمودند، اشرار نسبت به آن بزرگوار اين ملاحظات را مرعى نمى‌دارند. بعضى اوقات از حرم محترم هم مردم را كشيده و برده‌اند.

بعد از مشورت، صلاح چنان ديديم كه امشب را در خانه يكى از بيگانگان برويم.

سيّد جوان معقول جواهرفروشى حاضر بود. ما را در خانه خود دعوت نمود؛ اجابت كرديم به شرط آنكه شام از وجه خودمان بوده باشد. سيّد مذكور به واسطه كثرت اشتياقش به ما و محبتش به مشروطه‌خواهان، قبول كرد. دوازده قران داديم كه از براى ما چلوكباب بخرد. ما را هم به خانه خودش كه درب در صحن نو و در بست بود، برد. در حقيقت به علاوه چلوكباب ما، زحمت ديگر هم كشيده بود. و بسيار خدمات ما را متحمّل شد. ساعت چهار و نيم از شب گذشته شام خورديم. بعد از صرف شام چاهى حاضر نمود. ساعت شش رفقا خوابيدند. حقير و جناب حسام نشسته بوديم. پريشانى خيال نمى‌گذاشت كه ما بخوابيم. بعد از يك ساعت ديگر به اصرار حقير، جناب حسام خوابيدند، حقير هم خوابيدم ولى هيچ‌كدام از ما دو نفر را خواب نمى‌برد.

*** نزديك اذان صبح هريك نيم ساعت خوابيديم. فورا برخاسته، تطهير و وضو ساخته، نماز صبح خوانده به حرم مشرّف شديم. دو ساعت از آفتاب برآمده در مسجد حاضر