جودك و حاجتى لا يقضيها غيرك و كربى لا يفرّجه سواك و ها انا بباب محبّة وليّك واقف و لنفحات برّك متعرّض و بحبلك الشّديد معتصم و بعروتك الوثقى متمسّك و مفتقر الى رعايتك فأذقنى حلاوة الصنع فى ودّك و مجاورة قبر وليّك. اللّهم انّى انقطعت من اهلى و اولادى و هاجرت من بلدى و محلّ اقامتى و توجهت الى سيّدى و مولاى و اليه شوقى و محبّتى و وصله منى نفسى و لقائه قرة عينى فأنت قصدى و لا سواك مرادى و لا تبعدنى منه فانه نعيمى و جنّتى و دنيائى و آخرتى يا منتهى امل الآملين و يا غاية شوق المشتاقين و يا قاضى الحوائج الفقراء و المساكين برحمتك يا ارحم الرّاحمين.»[١]

من به تضرع و زارى مشغول بودم كه ناله دلسوز و مناجات جانسوزى به گوشم رسيد.

گوش دادم، شنيدم كه طبعم به استعانتم در مناجات و با حضرت قاضى الحاجات، بدين ابيات راز و نياز مى‌نمود و بدين راز عقده دل مى‌گشود:

يا رب به آفتاب حقيقت كه روى اوست‌		يا رب به شاهراه طريقت كه كوى اوست‌

[١] - يعنى: خداوندا! مرا هيچ وسيله‌اى جز عشق به محبوب و هيچ دستاويزى جز شفقت‌هاى مهربانانه آن مطلوب نيست.

بارالها! من به درگاه توجه و حفاظت او وارد شده‌ام و بر تراوشات نيكويى جمال او قصد و آهنگ كرده‌ام. در حالى كه آرزويم به زيارتگاه كرم تو وارد شده و چشمداشت و شوقم را به آستان بخشش تو نهاده، و نيازم را جز تو برآورده نسازد و فشار و تنگدستى‌ام را جز تو نگشايد. و اينك اين منم كه بر آستان محبت ولىّ تو و دوستار تو ايستاده‌ام و در معرض بخششها و دهشهاى احسان تو قرار گرفته‌ام و به ريسمان قوى محكم تو پناهنده شده‌ام و به دستاويز مطمئن تو چنگ يازيده‌ام و محتاج توام براى حفظ و نگهدارى. پس شيرينى عمل در دوستى خودت و اقامت كنار مرقد ولىّ‌ات را به من بچشان. بارالها! من از خانواده و فرزندانم بريدم و از شهر و جايگاه اقامتم كوچيدم و به سوى آقا و مولايم رو نمودم. شوق و عشقم به سوى او و تمنيّات و كششم در پيوستگى به اوست.

و ديدار او نور و روشنايى ديدگان من است. پس هدف تو هستى و خواسته‌اى جز تو ندارم. و مرا از او دور مگردان كه او خوشبختى و سعادت و بهشت دنيا و آخرت من است.

اى نهايت آرزوى آرزومندان دور پرواز و اى اوج تمنّاى قلبى مشتاقان و اى پاسخگو و برآورنده تمام نيازهاى نيازمندان و بيچارگان. به حق رحمت و بخشايشت اى بخشنده‌ترين رحم‌آورندگان!( اين نيازها را اجابت بفرما).