بعد، مجددا به خاك اوفتاده، ناليدم و زاريدم و قدرى هم دل با آن برگزيده قاضى الحاجات در مناجات و راز و نياز شد. ناله‌اش را مى‌شنيدم و كلماتش را نمى‌فهميدم، زيرا كه دل در حريم قربش از من مقرّب‌تر و خرمن وجودش از من سوخته‌تر بود و به زبان عاشقان، مقالات جان‌فشانى داشت كه مرا از آن آگاهى نبود.

بعد برخاستم به طرف پايين پاى مبارك آمدم قدرى ايستادم، جبروت عشقش مرا به خاك درانداخت و دو مرتبه كوره دل را بتافت. صورت مذلّت به خاك مسكنت نهادم و چشمه خون از ديده بگشادم. در آن احوال طبعم را بدين مقال مترنّم ديدم كه اين كلمات را مى‌سرود و سيل سرشك مى‌گشود.

به دل فتاد ز مويت هزار قيد سلاسل‌		به چشم مست تو سوگند كه اين‌[١] علاقه تو مگسل‌
نسيمى از بن مويت وزيد و زورق مهرت‌		ز بحر عشق به كويت مرا كشيد به ساحل‌
به سوى كوى تو من از ازل چو رخت بستم‌		به سر دويدم، كردم ز شوق قطع منازل‌
به هر ديار رسيدم ز هر چمن كه گذشتم‌		به غير غمزه حسنت نبود مير قوافل‌
چه روى و موى تو ديدم برفت صبر و شكيبم‌		ولى چه سود كه عقرب به مه نمود مقابل‌
گداى عشقم، سر بر درت نهاده فقيرم‌		كجا رواست ز باب كريم راندن سائل‌
زهى شرف چه كشى فخر من اگر بنوازى‌		ز كشتگان تو من نيستم به تيغ تو قابل‌

[١] - اصل: كاين.