گفت: «جهت آن است آنها طريقه معالجات و استعمال دواجات، آنچه تحصيل كرده‌اند، همه مقتضيات ولايات خودشان هست و آن ادويه از براى اشخاص مريضى خوب است كه در همان آب و خاك پرورش يافته باشند و در همان‌جا ساكن بوده باشند نه از براى كسانى كه در طهران تربيت شده و در اين خاك متوقف هستند.

ما مردم ايران چون پرورش‌يافتگان اين آب و خاك هستيم. دواهاى ما هم بايد از اين آب و خاك پرورش يافته باشد.

حكماى يونان و اطبّاى قديم ايران همچه نبود كه امراض ما را نشناخته باشند و خواص ادويه را نفهميده باشند و پى به اثر گياه صحرا نبرده باشند.

آن دستور معالجه كه از براى ماها نوشتند از براى آن بود، مزاجى كه به آب و خاك مملكتى پرورش يافته، دواى آن هم بايد از آن آب و خاك بوده باشد و من به مقتضاى طبيعت خودمان شما را معالجه نمودم و آن گردى كه به شما دادم وجودش لا يضرّ و لا ينفع‌[١] بود.

ولى چون افكار شما متوجه معالجه فرنگيان بود من ديدم، اگر دواى فرنگى نباشد، خيال شما را زحمت خواهد داد، لهذا آن گرد را از براى اصلاح خيالات شما دادم، بعد

[١] - يعنى:« نه ضرر مى‌زند و نه سود مى‌بخشد.»