خودشان ساعى هستند و قبور مردگان خود را چگونه محافظت مى‌نمايند. هركجا كه قبرستانى بنا شود، اوّل بايد حكومت، آن زمين را رسيدگى نمايد كه رخوه و سست نباشد. بعد، دور آن زمين را ديوارى بنا مى‌كنند و يا از چوب نجّارى شده حصارى مى‌سازند و مستحفظ چندى از براى آن قبرستان قرار مى‌دهند كه مردگان مردم، به خوبى مدفون و قبورشان به درستى محفوظ بوده باشد و همه روزه، روى آن مقابر را جاروب نموده، پاك و پاكيزه نگاه مى‌دارند.

چون مكان، ظريف و نظيف است مردم به زيارت اموات رغبت مى‌كنند و به آمدنشان در قبرستان، بيچارگان و درماندگان خود را دستگيرى مى‌كنند و از ديدن آن قبور عبرت مى‌گيرند و زندگانى خود را عاريت مى‌شمرند و مرگ را متذكّر مى‌شوند.

بعد از اينكه دانست كه او هم مانند ديگران به زودى در زير اين خاك پنهان خواهد شد، البته درصدد آن برمى‌آيد كه از خود آثارى باقى گذارد.

لهذا به صنايع غريبه و آثار عجيبه اقدام مى‌نمايد و از خود يادگارى در روزگار باقى مى‌گذارد و يا آنكه ترك دنيا كرده در كنيسه‌اى از كنايس خودشان، به امر آخرت اقدام نموده، مشغول عبادت مى‌شود.

پس درك اين مقامات شريف، همه به واسطه نظافت آن قبرستان است كه باعث تشويق مردم است به زيارت اهل قبور.

نه مانند قبرستان ماها كه هيچ‌يك از مردمان محترم، به زيارت اموات نمى‌توانند بيايند. زيرا كه قبرستان ماها مكان معركه درويش و مارگير و شعبده‌باز و زنان فواحش و محل اجتماع اجامره و اوباش و دزدان كيسه‌بر و مردم بيعار و بيكار است. به علاوه آنكه جاى كثافت و مزبله شهر هم هست.

در اين صورت، مردمان به قاعده، هرگز در اين مكان نخواهند آمد و به ياد مردگان خود نخواهند اوفتاد. رفته‌رفته مرگ و آخرت را هم فراموش خواهند نمود.

حال جناب شيخ! بفرماييد همچه مكانى را سزاوار است بگوييم محل ورود رحمت الهى و منظور نظر پروردگارى خواهد بود؟