متأثّر مى‌شويد، ديگر نمى‌گذارم شما تنها بيرون رويد. هر زمان مى‌خواهيد به آستانه مشرّف شويد، من مى‌آيم شما را مى‌رسانم و در وقت مراجعت هم با شما به منزل مى‌آيم.»

گفتم: «اى مرد! فريضه اسلاميت و وظيفه انسانيت است كه مردم را به معروف آمر و از منكرات ناهى باشيم؛ چنانچه تمام انبيا و اوليا و علما اين شيوه مرضيه را معمول مى‌داشتند. تاكنون خوبى‌ها به واسطه نگفتن متروك و بدى‌ها به جهت نهفتن معمول گرديده.

آخر ما مسلمانيم، و امر به معروف و نهى از منكر از فروع دين و ضرورى مذهب ماست. اگر تاكنون مى‌گفتند كار ما مسلمانان به اين پريشانى نمى‌رسيد و ...، اگر مردم مى‌فهميدند، روزگار، زورق سعادتشان را به گرداب ضلالت‌[١] نمى‌كشيد.

اين مصايب وارده و بليّات متواتره به واسطه آن است كه همه از يكديگر ترسيديم و اين تكليف وجوب را هركدام به ديگرى حواله نموديم. از اين جهت تيشه جهالت، ريشه سعادت ما را كند و سيلاب ظلم ظالمان، بنيان اهل ايمان را خراب نمود.

مقراض جور رشته مليّت را گسيخت و ارّه ستم نهال قوميّت ما را بريد.

چنان است كه حضرت نبوى- صلى اللّه عليه و اله و سلم- فرمودند: «سيأتى زمان على امّتى لا يبقى من الاسلام الّا اسمه»[٢] ولى افسوس كه امروزه كه از اسلام اسمى باقى است، آن را هم مى‌خواهند از ميان بردارند.

چون قدرى از اين كلمات راندم، دل طپيد و عقده تركيد، گريه مجال نداد، ديده سيل سرشك بگشاد.

بى‌اختيار سر به سوى آسمان كردم، عرضه داشتم: «ملكا! ما را از دام هوى رهايى ده.

معبودا! ما را به راه هدى رهنمايى كن زيرا همه به غفلت خفته‌ايم و به حريّت آشفته.

[١] - اصل: ظلالت.

[٢] - يعنى:« و زمانى براى امّت من فرا برسد كه از اسلام جز نامى باقى نباشد.» بحار الانوار، ج ٣٦، ص ٢٨٤.