بنويس‌ يا نارُ كُونِي بَرْداً وَ سَلاماً عَلى‌ إِبْراهِيمَ؛ اى آتش، براى ابراهيم سرد و بى‌آسيب باش و آن را به گردن شخص تب‌دار بياويز كه به اذن خداوند متعال إن شاء اللّه سالم مى‌شود.

من نيز چنين كاغذى را نوشته و بر گردن شخص تب‌دار آويختم، اين مداوا افاقه نموده و بيمار از بيمارى رهايى يافت‌[١].

٣. شيخ مفيد از ابو القاسم جعفر بن محمّد بن يعقوب از اسماعيل بن ابراهيم بن موسى بن جعفر روايت كرده است كه گفت: حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام حدود بيست روز قبل از مرگ معتزّ عبّاسى به ابو القاسم اسحاق بن جعفر زبيرى نوشت: «در خانه خود بمان تا حادثه‌اى كه در شرف وقوع است به انجام برسد». هنگامى كه بريحه‌[٢] كشته شد، اسحاق بن جعفر نامه‌اى به آن حضرت نوشت و عرضه داشت كه حادثه انجام شده است، چه دستور مى‌فرماييد؟ آن حضرت دوباره نامه‌اى نوشتند و به او فرمودند: «حادثه مورد نظر اين نبوده، بلكه حادثه ديگرى است كه رخ خواهد داد» سپس قضيه مرگ معتزّ پيش آمد[٣].

اين روايت نشان مى‌دهد كه حضرت امام هادى عليه السّلام به مرگ معتزّ اشاره نموده و از دوستان خود خواسته است تا او كشته نشده و شرايط خاصى كه حكومت و دستگاه جاسوسى آن براى آن‌ها به وجود آورده و امام و شيعيان را احاطه كرده از بين نرفته، در خانه خود باقى مانده و كمتر در انظار تردّد نمايند.

[١] . اصول كافى ١/ ٥٠٩/ ١٣ و به نقل از آن ارشاد ٢/ ٣٣١ و اعلام الورى ٢/ ١٤٥ و به نقل از ارشاد كشف الغمّه ٣/ ٢٠٣.

[٢] . در نسخه‌هاى ديگر، ابن تريخه نيز آمده است، اما در مصدر روايت بريحه آمده است. طريحى نيز در مجمع البحرين آن اسم را بريمه ذكر كرده و آورده است: او عبد اللّه بن محمّد بن داود هاشمى عبّاسى ناصبى از نديمان متوكّل بوده و دو نفر از حسنيان او را چند روز قبل از كشته شدن معتزّ در كوفه به قتل رسانده‌اند. اين مطلب در تاريخ طبرى ٩/ ٣٨٨ و به نقل از آن در تاريخ كامل ٧/ ٥٦ ذكر شده است. در حاشيه ارشاد ٢/ ٣٢٥ بريحه و ابن اترجّه نيز آمده است.

[٣] . اصول كافى ١/ ٥٠٦/ ٢ و به نقل از آن ارشاد ٢/ ٣٢٥ و به نقل از آن كشف الغمّه ٣/ ٢٠٠.