پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٢٩ - باب روزه

باب روزه‌

١. محمّد بن يحيى از محمّد نقل مى‌كند كه گفت: به امام عسكرى عليه السّلام نامه‌اى نوشته در آن چنين پرسيدم: مردى مرده است و بر او قضاى ده روز از ماه رمضان باقى است و داراى دو ولى (فرزندى كه قضاى نماز و روزه پدر برعهده او است) مى‌باشد. آيا بر آن دو ولى جايز است كه هر دو باهم قضاى روزه او را بگيرند، يعنى پنج روز را يكى از دو ولى و پنج روز را ديگرى؟

آن حضرت نوشتند: هركدام از نظر سنّ از ديگرى بزرگتر است هر ده روز را به خاطر ولاء روزه بگيرد ان شاء اللّه‌[١].

٢. و حمزة بن محمّد به حضرت امام عسكرى عليه السّلام نامه‌اى نوشته سؤال كرد كه خداوند متعال چرا روزه را بر مردم واجب كرده است؟

آن حضرت در جواب وى مرقوم داشتند: تا بى‌نيازان گرسنگى را احساس نموده، بر فقرا ترحّم آوردند[٢].

٣. صدوق از ابو الحسن على بن حسن بن فرج مؤذّن روايت كند كه گفت:

محمّد بن حسن كرخى بر من روايت كرده است كه: از حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام شنيدم كه در خانه خود به مردى مى‌فرمود: اى ابو هارون، هركس ده رمضان پشت سر هم روزه بگيرد وارد بهشت مى‌شود[٣].

٤. محمّد بن عيسى از على بن بلال روايت كرده است كه گفت: نامه‌اى به حضرت طيب عسكرى عليه السّلام نوشتم كه در آن آمده بود: آيا مى‌توان زكات فطره خانواده ده نفرى يا كمتر يا بيشتر را به يك مرد محتاج شيعه داد؟

آن حضرت مرقوم داشتند: آرى، اين كار را انجام بده‌[٤].

[١] . كافى ٤/ ١٢٤/ ح ٥، استبصار ٢/ ١٠٨، ب ٥٧/ ح ٤.

[٢] . كلينى اين‌روايت را در كافى ٤/ ١٨١/ ح ٦ با اندكى تفاوت نقل كرده است، من لا يحضره الفقيه ٣/ ٤٣، ب ٢١/ ح ٣.

[٣] . خصال/ ٥٩، ابواب العشره.

[٤] . من لا يحضره الفقيه ٢/ ١١٧.