پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٥ - سيره نبوى در ميراث امام عسكرى عليه السلام

بهانه‌هاى تو را قطع كرده راه مخالفت را بر تو مى‌بندد و با ادلّه و براهين الهى تو را مجبور مى‌كند كه او را تصديق كنى آن‌گونه كه هيچ حيله و راه فرارى نداشته باشى، و از جمله پيشنهادات تو چيزى بود كه خود در خلال آن اعتراف كردى كه اهل عناد و لجبازى بوده، متمرّد هستى و حجّت و برهان خدا را قبول نكرده، به آن گوش نمى‌سپارى و كسى كه چنين باشد تنها چاره او عذاب پروردگار كه در دوزخ از آسمان خدا نازل مى‌شود، يا شمشير اولياى او نخواهد بود.

اما اى عبد اللّه در رابطه با اين‌كه گفتى: (تا [در اين مكّه كه داراى سنگ‌ها و صخره‌ها و كوه‌هاست‌] از زمين چشمه‌اى براى ما نجوشانى، هرگز به تو ايمان نخواهيم آورد) تا آن چشمه آن زمين را بروبد و حفر نمايد و در آن، چشمه‌ها و جوى‌هايى جارى كند كه ما به آن نيازمند هستيم، تو اين را خواستى اما از فهم اسرار الهى جاهل و نادانى، اى عبد اللّه، آيا مى‌پندارى كه اگر من اين كار را انجام بدهم به اين خاطر پيامبر خواهم بود؟ عبد اللّه پاسخ داد: نه.

پيامبر اكرم فرمودند: آيا تو در طائف باغ‌هايى ندارى و آيا در آن باغ‌ها جاهايى نبوده كه از نظر زمين سخت و صعب و مشكل بوده تو آن را درست كرده، زمينش را نرم كرده، جوى‌هاى آن را روفتى و در آن‌ها چشمه‌ها جارى نموده و آن باغ‌ها را به ثمر رسانده‌اى؟ عبد اللّه پاسخ داد: آرى چنين است. آن حضرت فرمودند: آيا كسان ديگرى نيز مانند تو دست به اين كار نزده‌اند؟

عبد اللّه پاسخ داد: چرا، آن حضرت فرمودند: آيا تو و آنان به خاطر اين عمل، پيغمبر شديد؟ وى پاسخ داد: نه.

آن حضرت فرمودند: پس به همين دليل چنين كارى حجّت و برهانى براى نبوّت محمد نخواهد بود، اين كلام تو مانند اين است كه بگويى ما به تو