پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٠٥ - الف - روايات وارده از حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و اله

مى‌كند، و همانانند كه خداوند متعال به واسطه وجودشان زمين را از بلعيدن اهلش جلوگيرى مى‌نمايد[١].

٤. و از عبد اللّه بن عبّاس روايت شده است كه گفت: بر پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله داخل شدم در حالى‌كه حسن بر دوش پيامبر و حسين بر روى زانوى آن حضرت نشسته، آن حضرت آن دو را مى‌بوسيد و مى‌گفت:

«اللهم و ال من والاهما و عاد من عاداهما؛

خداوندا، هركس اين دو را دوست مى‌دارد دوست بدار و هركس اين دو را دشمن مى‌دارد دشمن بدار. سپس فرمود:

اى ابن عبّاس، گويا من اين فرزند خود امام حسين را مى‌بينم كه محاسنش از خونش خضاب شده است. وى مردم را مى‌خواند اما كسى ندايش را اجابت نمى‌كند و از مردم طلب يارى مى‌كند اما كسى به يارى او نمى‌شتابد.

به آن حضرت عرضه داشتم: اى رسول خدا، چه كسى اين كار را مى‌كند؟

پيامبر اكرم فرمودند:

بدترين افراد امت من، آنان را چه مى‌شود؟ خداوند آنان را به شفاعت من نايل نگرداند.

سپس پيامبر اكرم فرمودند:

اى ابن عبّاس، هركس اين فرزند مرا در حالى زيارت كند كه به حق او معرفت پيدا كرده است، براى او ثواب هزار حجّ و هزار عمره نوشته مى‌شود. بدان‌كه هركس او را زيارت كند گويا مرا زيارت كرده و هركس مرا زيارت كند گويا خداوند متعال را زيارت كرده است، و حق كسى كه خداوند متعال را زيارت كند بر خدا اين است كه او را به آتش خود عذاب نكند، بدان كه دعا در زير قبّه و بارگاه او مورد اجابت واقع شده، شفا در تربت او قرار گرفته و ائمّه از فرزندان او مى‌باشند.

[١] . كمال الدّين ١/ ٢٥٨.