پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣١٢ - سيره نبوى در ميراث امام عسكرى عليه السلام

بيم‌دهنده‌اى و در ملك من شريك نيستى و بر من و بندگانم تسلّط ندارى.

روابط بندگان من با من از سه حالت خارج نيست، يا توبه مى‌كنند و من توبه آن‌ها را مى‌پذيرم، از گناهان آن‌ها مى‌گذرم و عيب‌هايشان را مى‌پوشانم، يا عذاب خود را به اين جهت از آنان باز مى‌دارم كه مى‌دانم از نسل آن‌ها فرزندانى مؤمن به دنيا خواهد آمد كه با پدران كافر خود فرق خواهند داشت پس با مادران كافر مدارا مى‌كنم و عذاب خود را از آن‌ها برمى‌دارم تا آن مؤمن از اين نسل به دنيا بيايد.

پس آن هنگامى كه مؤمنان از كافران جدا و مجزّا گشتند عذاب من بر آنان فرو خواهد باريد و بلاى من آنان را احاطه خواهد كرد و اگر از اين دو دسته نباشند عذابى كه من براى آن‌ها تدارك ديده‌ام بزرگتر از عذابى است كه تو براى آن‌ها تدارك ديده‌اى، چرا كه عذاب من برحسب جلال و كبرياى من مى‌باشد.

اى ابراهيم، ميان من و بندگانم را واگذار، من به آنان مهربانتر از تو هستم. ميان من و بندگانم را واگذار كه من جبّار بردبار و داناى حكيم هستم. با دانش و علم خود امور آن‌ها را تدبير مى‌كنم و قضا و قدر خود را بر آنان نافذ مى‌دارم‌[١].

٢. حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام فرموده‌اند:

هنگامى كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و اله در مكّه بودند خداوند متعال به آن حضرت امر فرمود تا در هنگام نماز، رو به سوى بيت المقدّس نمايند و تا آنجا كه ممكن باشد كعبه را ميان خود و بيت المقدّس قرار دهند و اگر ممكن نشد فقط رو به بيت المقدّس نماز بخوانند، پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و اله نيز در طول مدت سيزده سالى كه در مكّه بودند به همين دستور عمل مى‌كردند، هنگامى كه آن حضرت به مدينه‌

[١] . مسند الامام الحسن العسكرى/ ١٨٩- ٢٠٠ به نقل از تفسير منسوب به آن حضرت عليه السّلام.