پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٠٣ - سيره نبوى در ميراث امام عسكرى عليه السلام

من زيبايى فلانى را اضافه نكرده‌اى؟» و يا زيبا را نرسد كه بگويد: «چرا به زيبايى من مال فلانى را اضافه نكرده‌اى؟» و شريف را نرسد كه به خداوند بگويد: «چرا به شرافت من مال فلانى را اضافه نكرده‌اى؟»، و يا پست را نرسد كه به درگاه خداوند عرضه دارد: «خداوندا چرا به پستى من شرف فلانى را اضافه نكرده‌اى؟»، چراكه حكومت به دست خداوند است و خداست كه آن‌گونه كه بخواهد رحمت خود را تقسيم مى‌نمايد و به هر صورت كه بخواهد عمل مى‌كند و خداوند متعال در آنچه مى‌كند حكيم است و در آنچه انجام مى‌دهد مورد ستايش واقع مى‌شود، و اين كلام اوست كه فرمايد: (و گفتند:

چرا اين قرآن بر مردى بزرگ از [آن‌] دو شهر فرود نيامده است؟) و فرموده است: (آيا آنانند كه رحمت پروردگارت را تقسيم مى‌كنند؟) اى محمّد (ما [وسايل‌] معاش آنان را در زندگى دنيا ميانشان تقسيم كرده‌ايم).

پس خداوند متعال بدين وسيله يكايك ما را به هم نيازمند كرده است.

يكى را به مال ديگرى و آن ديگرى را به كالا يا خدمات اين محتاج مى‌كند، در نتيجه مى‌بينى كه بالاترين پادشاهان و بى‌نيازترين بى‌نيازان به گونه‌اى، نيازمند به فقيرترين فقرا مى‌شوند؛ يا اين كالايى دارد كه آن ندارد و يا مثلا كارى است كه آن پادشاه از آن بى‌نياز نيست اما تنها از دست اين شخص برمى‌آيد، يا بابى از ابواب دانش و حكمت است كه پادشاه براى استفاده كردن آن به اين فقير محتاج است، در نتيجه، اين فقير محتاج مال آن پادشاه بى‌نياز و آن پادشاه بى‌نياز محتاج دانش و معرفت اين فقير است.

سپس پادشاه را نسزد كه بگويد: «چرا علم اين فقير با مال من جمع نشده است؟» و فقير را نسزد كه بگويد: «چرا به رأى و علم من و آنچه از حكمت به آن آشنايى دارم، اموال اين پادشاه بى‌نياز ضميمه نگرديده است؟»، سپس‌