پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٢٤٦ - ٢ امام حسن عسكرى عليه السلام و فرقه مفوضه

اعتقاد حق گرديد[١].

و از عمير بن ابى مسلم روايت شده است كه گفت: شخصى به نام سميع مسمّعى مرا بسيار آزار مى‌داد و رنج بسيارى از وى به من مى‌رسيد؛ وى همسايه ديواربه‌ديوار من بود، من نامه‌اى به حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام نوشته و از آن حضرت خواستم برايم دعا كند تا من از شرّ اين شخص راحت شوم، جواب آن حضرت اين‌گونه آمد كه: بر تو بشارت باد به فرجى سريع، مالى هم از منطقه فارس به تو خواهد رسيد. من در سرزمين فارس پسر عمويى داشتم كه تاجر بود و غير از من وارثى نداشت. وى پس از چند روز مرد و مال او به من رسيد.

راوى گويد: نامه‌اى از حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام به دستم رسيد كه در آن چنين مرقوم فرموده بودند: به درگاه خداوند متعال استغفار كن و از آنچه بدان تكلّم كرده‌اى توبه كن. اين، بدين خاطر بود كه من روزى با گروهى از ناصبيان نشسته بودم و آن‌ها سخن از ابو طالب به ميان آوردند تا اين‌كه دامنه كلام را به مولاى من رساندند، و من نيز با آن‌ها در تضعيف امر آن حضرت همراه شدم، اما پس از اين نامه نشست‌وبرخاست با آن گروه را ترك كردم و دانستم كه مراد آن حضرت از اين نامه همين بوده است‌[٢].

محمّد بن هارون بن موسى تلعكبرى گفت: محمد بن هارون بر ما روايت كرد: پدرم مرا به همراه يكى از اصحاب ابو القلا صاعد نصرانى فرستاد تا آنچه را از حديث مولاى ما حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام از پدرش روايت كرده است، از وى بشنوم. وى مرا به نزد ابو القلا رسانيد. هنگامى كه به مجلس‌

[١] . مناقب ٢/ ٤٧٠.

[٢] . بحار الانوار ٥٠/ ٢٧٣.