پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٤٢ - پارسايى و عبادت آن حضرت

مشغول است‌[١].

از على بن محمّد، از محمّد بن اسماعيل بن ابراهيم بن موسى بن جعفر بن محمّد بن على بن عبد الغفّار روايت شده است كه گفت: در آن هنگام كه حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام به حبس افتاد، عبّاسيان و صالح بن على و غير از او از ديگرانى كه از خط مستقيم امامت منحرف بودند بر صالح بن وصيف داخل شدند.

صالح به آنان گفت: من ديگرچه كارى مى‌توانم انجام دهم؟ در حالى‌كه دو نفر از بدترين كسانى كه توانستم مأمور مراقبت از او نمودم. اما آن دو نفر در اثر مصاحبت با او از نظر عبادت و نماز و روزه به درجه بالايى رسيده‌اند. من به آن‌ها گفتم: مگر در اين مرد چه ديده‌ايد؟ آنان به من پاسخ دادند: چه مى‌گويى درباره مردى كه روزها را روزه مى‌گيرد و تمام شب را به قيام و نماز و عبادت به درگاه خداوند مشغول است؟ هيچگاه سخن نمى‌گويد و هيچ چيزى او را از ذكر و ياد خداوند غافل نمى‌كند. او كسى است كه چون به او نگاه مى‌كنيم همه اندام ما به لرزه در مى‌آيد و ترسى به دل و جان ما مى‌افتد كه قادر به كنترل خود نيستيم، هنگامى كه عبّاسيان اين سخن را از صالح بن وصيف شنيدند نااميدانه از نزد او بيرون رفتند[٢].

از محمّد بن اسماعيل علوى روايت شده است كه گفت: هنگامى كه حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام در حبس بود، عبّاسيان بر صالح بن وصيف داخل شده و به او گفتند: كار را بر او سخت بگير، صالح پاسخ داد: دو نفر از بدترين كسانى كه توانستم به نام‌هاى على بن بارمش و اقتامش بر او گماشتم.

اما پس از چندى ديدم كه اين دو نفر از جهت عبادت و نيكى به درجه بالايى رسيده‌اند. آنان در برابر او سر فرود آورده‌اند. سپس دستور داد تا آن دو مأمور

[١] . مهج الدّعوات/ ٢٧٥.

[٢] . كافى ١/ ٥١٣.