پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ١٥٦ - سياست مهتدى در برابر مخالفان

مهتدى از عراق به مكّه و سپس برگرداندن آن‌ها به عراق.

٣. آوردن گروهى از شيعيان همچون جعفر بن محمود به بغداد و دور كردن آنان از شهرهايشان.

٤. امان دادن مهتدى به مخالفان.

٥. جنگ بين عيسى بن شيخ ربعى و اما جور ترك حاكم دمشق و شكست عيسى‌[١].

ب- مهتدى و اصحاب امام حسن عسكرى عليه السّلام: شرايطى كه حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام و اصحاب آن حضرت را در زمان مهتدى احاطه كرده بود از نظر سخت‌گيرى، تبعيد، كوچ دادن و قتل، بهتر از شرايط زمان معتزّ و متوكّل و خلفاى قبل از آن‌ها نبود، بلكه سياست مهتدى امتداد همان رويه عبّاسى در كنترل امام و شيعيان و خواصّ آن حضرت، آزار آن‌ها، جاسوسى كردن درباره آن‌ها، مصادره كردن اموال و پراكنده ساختن آنان بوده است.

حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام و شيعيان آن حضرت در زمان مهتدى، متحمّل ظلم و خشونت بسيارى گرديدند كه مى‌توان در خلال روايتى كه احمد بن محمّد نقل كرده است به گوشه‌اى از آن دست يافت. وى گويد: در زمانى كه مهتدى شروع به قتل موالى كرده بود، نامه‌اى به امام حسن عسكرى عليه السّلام نوشتم كه در آن آمده بود: مولاى من، شكر خدايى را كه خليفه را از آزار تو به كار ديگرى مشغول كرد، به من خبر رسيده است كه خليفه شما را نيز تهديد كرده و گفته است: «به خدا سوگند كه آنان را از روى زمين بر خواهم داشت».

[١] . تاريخ يعقوبى ٢/ ٥٠٥- ٥٠٦.