پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣٧ - باب معيشت

٢. همچنين از آن حضرت درباره مردى سؤال شد كه در روستايى قناتى دارد و مرد ديگر مى‌خواهد در همان روستا و بالاى قنات او قنات ديگرى حفر نمايد و فاصله بين دو قنات با توجّه به سختى زمين به اندازه‌اى است كه هيچ يك از دو قنات به ديگرى آسيب نمى‌رساند.

آن حضرت در پاسخ مرقوم فرمودند: ملاك اين است كه هيچ يك از آن‌ها به ديگرى ضرر نرساند، ان شاء اللّه‌[١].

٣. محمّد بن حسن صفّار رضى اللّه عنه نامه‌اى به امام حسن عسكرى عليه السّلام نوشته در آن از مردى پرسيد كه بدون دستور حكومت و به صورت شخصى در جاهاى خطرناك كاروان‌ها را بدرقه و نگهبانى مى‌كند و آن‌ها نيز طبق قراردادى كه با او مى‌بندند مبلغ معيّنى به او مى‌پردازند. آيا وى مى‌تواند اين پول را از آنان بگيرد يا نه؟

آن حضرت در پاسخ نوشتند: اگر خود را با كرايه‌اى متعارف به اجاره آنان درآورده است، حق خود را بگيرد ان شاء اللّه‌[٢].

٤. محمّد بن يحيى از عبد اللّه بن جعفر روايت كند كه گفت: به آن مرد (حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام) نامه‌اى نوشتم و درباره مردى سؤال كردم كه شتر يا گاوى براى قربانى كردن مى‌خرد. هنگامى كه آن حيوان را ذبح مى‌كند در شكم آن حيوان كيسه‌اى از درهم يا دينار يا جواهر پيدا مى‌كند. اين اموال متعلق به چه كسى است؟

آن حضرت مرقوم فرمودند: آن مال را به فروشنده حيوان نشان بده. اگر او اموال را

[١] . من لا يحضره الفقيه ٣/ ١٥٠/ ب ٧١/ ١٠، كلينى هم در فروع ٥/ ٢٩٣/ ٥ اين‌روايت را از محمّد بن يحيى از محمّد بن حسين روايت كرده كه گفت: به حضرت امام عسكرى عليه السّلام نامه‌اى نوشتم ... با تفاوت.

[٢] . من لا يحضره الفقيه ٣/ ١٠٦/ ب ٥٨/ ٨٨.