پيشوايان هدايت - حكيم، سيد منذر؛ مترجم عباس جلالي - الصفحة ٣٣١ - باب قضاء و شهادات

باب ازدواج و طلاق‌

١. كلينى از محمّد بن يحيى از عبد اللّه بن جعفر روايت كند كه گفت:

نامه‌اى به حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام نوشتم كه در آن آمده بود: زنى پسر مردى را شير داده است. آيا بر آن مرد جايز است كه با دختر اين زن (دهنده شير) ازدواج نمايد، يا خير؟ آن حضرت در پاسخ نوشتند: «نه، براى او جايز نيست»[١].

٢. محمّد بن حسن صفّار نامه‌اى به حضرت امام حسن عسكرى عليه السّلام نوشته درباره حكم زنى سؤال كرد كه شوهر او مرده و وى در حال عدّه است. اين زن محتاج بوده و كسى كه مخارج زندگى او را تأمين كند ندارد. وى از راه كار كردن براى مردم امرار معاش مى‌كند. آيا بر وى جايز است كه در زمان عدّه از منزل خود خارج شده و كار كند و حتّى شب‌ها به منزل نيايد؟

وى گويد: امام عليه السّلام در پاسخ من نوشتند: «ان شاء اللّه اشكالى ندارد»[٢].

باب قضاء و شهادات‌

١. [محمد بن حسن صفار] نامه‌اى به آن حضرت نوشته درباره مردى پرسيد كه به دو مرد گفته است: شاهد باشيد كه تمام خانه‌اى كه در فلان مكان وجود دارد با حدود مشخص، به همراه تمام اثاثيه‌اى كه در آن خانه موجود است و متعلق به او است، تماما از آن فلان بن فلان است، همه اموال او نيز در ميان خانه است و شهود نمى‌دانند كه متاعى كه در خانه است چيست. آيا شهود مى‌توانند چنين شهادتى بدهند؟.

[١] . كافى ٥/ ٤٤٧/ ح ١٨، من لا يحضره الفقيه ٣/ ٣٠٦، ب ١٤٦/ ح ٩.

[٢] . من لا يحضره الفقيه ٣/ ٣٢٨، ب ١٥٩/ ح ١٢.