رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٥٩ - شرائط وضو

حوض اشكال ندارد.

«شرط ششم» آنكه اعضاء وضو موقع شستن و مسح كردن پاك باشد.

مسأله ٢٨٢- اگر پيش از تمام شدن وضو، جائى را كه شسته يا مسح كرده نجس شود، وضو صحيح است.

مسأله ٢٨٣- اگر غير از اعضاء وضو جائى از بدن نجس باشد، وضو صحيح است. ولى اگر مخرج را از بول يا غائط تطهير نكرده باشد احتياط مستحب آن است كه اول آن را تطهير كند و بعد وضو بگيرد.

مسأله ٢٨٤- اگر يكى از اعضاء وضو نجس باشد و بعد از وضو شك كند كه پيش از وضو آنجا را آب كشيده يا نه، چنانچه در موقع وضو ملتفت پاك بودن و نجس بودن آنجا نبوده، وضو باطل است، و اگر مى‌داند ملتفت بوده يا شك دارد كه ملتفت بوده يا نه، وضو بنابر احتياط صحيح است، و در هر صورت جائى را كه نجس بوده بايد آب بكشد.

مسأله ٢٨٥- اگر در صورت يا دستها بريدگى يا زخمى است كه خون آن بند نمى‌آيد و آب براى آن ضرر ندارد، بايد بعد از شستن اجزاء صحيحه آن عضو با رعايت ترتيب، موضع زخم يا بريدگى را در آب كر يا جارى فرو برد و قدرى فشار دهد كه خون بند بيايد و احاطه آب بر آن موضع قطع شود، و بعد انگشت خود را روى زخم يا بريدگى در زير آب از بالا به پائين بكشد تا آب بر آن جارى شود.

«شرط هفتم» آنكه وقت براى وضو و نماز كافى باشد.

مسأله ٢٨٦- هرگاه وقت به قدرى تنگ است كه اگر وضو بگيرد تمام نماز يا مقدارى از آن بعد از وقت خوانده مى‌شود، بايد تيمّم كند، ولى اگر براى وضو و تيمّم يك اندازه وقت لازم است بايد وضو بگيرد.

مسأله ٢٨٧- كسى كه در تنگى وقت نماز بايد تيمّم كند، اگر به قصد قربت يا براى كار مستحبى مثل خواندن قرآن وضو بگيرد، صحيح است، و اگر با علم و عمد فقط براى آن نماز وضو بگيرد كه مقدار يك ركعت يا بيشتر آن را در وقت درك مى‌كند باز صحيح است اگرچه در تأخير انداختن نماز معصيت كرده است.