رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ٤٢٦ - شكاركردن با سگ شكارى

«سوم» كسى كه سگ را مى‌فرستد بايد مسلمان باشد و يا بچّه مسلمان (كه خوب و بد را بفهمد) باشد، و اگر كافر يا كسى كه در حكم كافر است- مانند غالى و خارجى و ناصب يعنى شخصى كه اظهار دشمنى با اهل بيت پيغمبر (صلى الله عليه وآله وسلم) مى‌كند- سگ را بفرستد، شكار آن سگ حرام است.

«چهارم» وقت فرستادن سگ، نام خدا را ببرد، و اگر عمداً نام خدا را نبرد، آن شكار حرام است، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد.

«پنجم» شكار بواسطه زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد، پس اگر سگ، شكار را خفه كند يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست.

«ششم» كسى كه سگ را فرستاده، وقتى برسد كه حيوان مرده باشد يا اگر زنده است به اندازه سربريدن آن وقت نباشد، و چنانچه وقتى برسد كه به اندازه سربريدن وقت باشد و سر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست.

مسأله ٢٦١٩- كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتى برسد كه بتواند سر حيوان را ببرد، چنانچه مثلا بواسطه بيرون آوردن كارد و مانند آن وقت بگذرد و آن حيوان بميرد، حلال است، ولى اگر چيزى همراه او نباشد كه با آن، سر حيوان را ببرد و حيوان بميرد، احتياط واجب آن است كه از خوردن آن خوددارى كنند.

مسأله ٢٦٢٠- اگر چند سگ را بفرستد و باهم حيوانى را شكار كنند، چنانچه همه آنها داراى شرطهائى كه در مسأله (٢٦١٨) گفته شد بوده‌اند، شكار حلال است، و اگر يكى از آنها داراى آن شرطها نبوده، شكار حرام است.

مسأله ٢٦٢١- اگر سگ را براى شكار حيوانى بفرستد و آن سگ حيوان ديگرى را شكار كند، آن شكار حلال و پاك است. و نيز اگر آن حيوان را با حيوان ديگرى شكار كند، هر دوى آنها حلال و پاك مى‌باشد.

مسأله ٢٦٢٢- اگر چند نفر باهم سگ را بفرستند و يكى از آنها كافر باشد، يا عمداً نام خدا را نبرد، آن شكار حرام است. و نيز اگر يكى از سگهائى را كه فرستاده‌اند به طورى كه در مسأله (٢٦١٨) گفته شد تربيت شده نباشد، آن شكار حرام مى‌باشد.

مسأله ٢٦٢٣- اگر باز يا حيوان ديگرى غير سگ شكارى، حيوانى را شكار كند، آن شكار