بواسطه تيزبودن، بدن حيوان را پاره كند، و اگر بوسيله دام يا چوب و سنگ و مانند اينها حيوانى را شكار كنند، پاك نمى‌شود و خوردن آن هم حرام است. و اگر حيوانى را با تفنگ شكار كنند، چنانچه گلوله آن تيز باشد كه در بدن حيوان فرو رود و آن را پاره كند، پاك و حلال است، و اگر گلوله تيز نباشد بلكه با فشار در بدن حيوان فرو رود و حيوان را بكشد، يا بواسطه حرارتش بدن حيوان را بسوزاند و در اثر سوزاندن، حيوان بميرد، پاك و حلال بودنش اشكال دارد.

«دوم» كسى كه شكار مى‌كند بايد مسلمان باشد يا بچّه مسلمان باشد كه خوب و بد را بفهمد، واگر كافر يا كسى كه در حكم كافر است- مانند غُلات و خوارج و نواصب- حيوانى را شكار نمايد، آن شكار حلال نيست.

«سوم» اسلحه را براى شكاركردن حيوان بكار برد، و اگر مثلا جائى را نشان كند و اتفاقاً حيوانى را بكشد، آن حيوان پاك نيست و خوردن آن هم حرام است.

«چهارم» در وقت بكار بردن اسلحه، نام خدا را ببرد، و چنانچه عمداً نام خدا را نبرد شكار حلال نمى‌شود، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد.

«پنجم» وقتى به حيوان برسد كه مرده باشد، يا اگر زنده است به اندازه سربريدن آن وقت نباشد، و چنانچه به اندازه سربريدن وقت باشد و سر حيوان را نبرد تا بميرد حرام است.

مسأله ٢٦١١- اگر دو نفر حيوانى را شكار كنند، و يكى از آنان مسلمان و ديگرى كافر باشد يا يكى از آن دو نام خدا را ببرد و ديگرى عمداً نام خدا را نبرد، آن حيوان حلال نيست.

مسأله ٢٦١٢- اگر بعد از آنكه حيوانى را تير زدند مثلا در آب بيفتد، و انسان بداند كه حيوان بواسطه تير و افتادن در آب جان داده، حلال نيست، بلكه اگر نداند كه جان دادن آن فقط بواسطه تير بوده، حلال نمى‌باشد.

مسأله ٢٦١٣- اگر با سگ غصبى يا اسلحه غصبى، حيوانى را شكار كند، شكار حلال است و مال خود او مى‌شود، ولى گذشته از اينكه گناه كرده، بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد.

مسأله ٢٦١٤- اگر با شمشير يا چيز ديگرى كه شكاركردن با آن صحيح است با شرطهائى كه در مسأله (٢٦١٠) گفته شد، حيوانى را دو قسمت كنند، و سر و گردن در يك قسمت بماند، و انسان‌