رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ١٧٨ - سجود

نمازگزار از جاى انگشتهاى پا و سر زانوهاى او بيش از چهار انگشت بسته بلندتر باشد، اشكال ندارد.

مسأله ١٠٦٨- اگر پيشانى را اشتباهاً به چيزى بگذارد كه از جاى انگشتهاى پا و سر زانوهاى او بلندتر از چهار انگشت بسته است، بايد سر را به چيزى كه بلند نيست يا بلنديش به اندازه چهار انگشت بسته يا كمتر است بگذارد، و بنابر احتياط بايد پيشانى را بر جائى كه بلند نيست يا بر چيزى كه سجده به آن جايز است بكشد.

مسأله ١٠٦٩- بايد بين پيشانى وآنچه‌بر آن سجده مى‌كند، چيزى‌نباشد، پس‌اگر مهر به‌قدرى چرك باشد كه پيشانى به خودِ مهر نرسد، سجده باطل است، ولى اگر مثلا رنگ مهر تغيير كرده باشد اشكال ندارد.

مسأله ١٠٧٠- در سجده بايد كف دست را بر زمين بگذارد، ولى در حال ناچارى پشت دست هم مانعى ندارد، و اگر پشت دست ممكن نباشد بنابر احتياط بايد مچ دست را به زمين بگذارد، وچنانچه آن را هم نتواند، تا آرنج هر جا را كه مى‌تواند به زمين بگذارد، و اگر آن هم ممكن نيست گذاشتن بازو كافى است.

مسأله ١٠٧١- در سجده بايد دو انگشت بزرگ پاها را به زمين بگذارد، و اگر انگشتهاى ديگر پا يا روى پا را به زمين بگذارد، يا بواسطه بلند بودن ناخن، شست به زمين نرسد نماز باطل است، و كسى كه از روى تقصير بواسطه ندانستن مسأله نمازهاى خود را همينطور خوانده، بايد دوباره بخواند، و اگر روى شست يا باطن آن را به زمين بگذارد كافى است.

مسأله ١٠٧٢- كسى كه مقدارى از شست پايش بريده، بايد بقيه آن را به زمين بگذارد، و اگر چيزى از آن نمانده، يا اگر مانده خيلى كوتاه است، بنابر احتياط بايد بقيه انگشتان را بگذارد، و اگر هيچ انگشت ندارد، هر مقدارى از پا باقى مانده به زمين بگذارد.

مسأله ١٠٧٣- اگر به طور غير معمول سجده كند، مثلا سينه و شكم را به زمين بچسباند، يا پاها را دراز كند اگرچه هفت عضوى كه گفته شد به زمين برسد، بنابر احتياط مستحب بايد نماز را دوباره بخواند، ولى اگر طورى دراز بكشد كه سجده صدق ننمايد نماز او باطل است.

مسأله ١٠٧٤- مهر يا چيز ديگرى كه بر آن سجده مى‌كند، بايد پاك باشد، ولى اگر مثلا مهر را