رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ١٦٥ - قيام (ايستادن)

حركت دارد، تكبيرة الاحرام را بگويد باطل است.

مسأله ٩٦١- تكبير و حمد و سوره و ذكر و دعا را بايد طورى بخواند كه خودش بشنود، و اگر بواسطه سنگينى يا كرى گوش يا سر و صداى زياد نمى‌شنود، بايد طورى بگويد كه اگر مانعى نباشد بشنود.

مسأله ٩٦٢- كسى كه لال است يا زبان او مرضى دارد كه نمى‌تواند الله اكبر بگويد بايد به هر طورى كه مى‌تواند بگويد، و اگر هيچ نمى‌تواند بگويد بنابر احتياط بايد در قلب خود بگذراند و براى تكبير اشاره كند و زبانش را هم اگر مى‌تواند حركت دهد.

مسأله ٩٦٣- مستحب است بعد از تكبيرة الاحرام بگويد: «يا مُحْسِنُ قَدْ اتاكَ المُسِي‌ءُ وَقَدْ امَرْتَ الُمحْسِنَ انْ يَتَجاوَزَ عَنِ المُسِي‌ءِ انْتَ الُمحْسِنُ وَانَا المُسِي‌ءُ بِحَقِّ مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد صَلِّ عَلى مُحَمَّد وَآلِ مُحَمَّد وَتَجاوَزْ عَنْ قَبِيحِ ما تَعْلَمُ مِنِّي» يعنى اى خدائى كه به بندگان احسان مى‌كنى، بنده گنهكار به در خانه تو آمده و تو امر كرده‌اى كه نيكوكار از گناهكار بگذرد، تو نيكوكارى و من گناهكار، به حق محمد وآل محمد (صلى الله عليه وآله وسلم) رحمت خود را بر محمد وآل محمد بفرست و از بديهائى كه مى‌دانى از من سرزده بگذر.

مسأله ٩٦٤- مستحب است موقع گفتن تكبير اول نماز و تكبيرهاى بين نماز، دستها را تا مقابل گوش بالا ببرد.

مسأله ٩٦٥- اگر شك كند كه تكبيرة الاحرام را گفته يا نه، چنانچه مشغول خواندن چيزى از قرائت شده، به شك خود اعتنا نكند، و اگر چيزى نخوانده، بايد تكبير را بگويد.

مسأله ٩٦٦- اگر بعد از گفتن تكبيرة الاحرام شك كند كه آن را صحيح گفته يا نه، چه مشغول خواندن چيزى شده باشد يا نه، به شك خود اعتنا نكند.

قيام (ايستادن)

مسأله ٩٦٧- قيام در موقع گفتن تكبيرة الاحرام و قيام پيش از ركوع كه آن را قيام متّصل به ركوع مى‌گويند ركن است، ولى قيام در موقع خواندن حمد و سوره و قيام بعد از ركوع ركن نيست، و اگر كسى آن را از روى فراموشى ترك كند، نمازش صحيح است.