رساله توضيح المسائل - التبريزي، الميرزا جواد - الصفحة ١٦٦ - قيام (ايستادن)

مسأله ٩٦٨- واجب است پيش از گفتن تكبير و بعد از آن مقدارى بايستد تا يقين كند كه در حال ايستادن تكبير گفته است.

مسأله ٩٦٩- اگر ركوع را فراموش كند و بعد از حمد و سوره بنشيند و يادش بيايد كه ركوع نكرده، بايد بايستد و به ركوع رود، و اگر بدون اينكه بايستد به حال خميدگى به ركوع برگردد، چون قيام متصل به ركوع را بجانياورده، نماز او باطل است.

مسأله ٩٧٠- موقعى كه براى تكبيرة الاحرام يا قرائت ايستاده است بايد بدن را حركت ندهد و به طرفى خم نشود، و بنابر احتياط به جائى تكيه نكند، ولى اگر از روى ناچارى باشد اشكال ندارد.

مسأله ٩٧١- اگر موقعى كه ايستاده، از روى فراموشى بدن را حركت دهد يا به طرفى خم شود يا به جائى تكيه كند، اشكال ندارد.

مسأله ٩٧٢- احتياط مستحب آن است كه در موقع ايستادن، هر دو پا روى زمين باشد، ولى لازم نيست سنگينى بدن روى هر دو پا باشد، و اگر روى يك پا هم باشد اشكال ندارد.

مسأله ٩٧٣- كسى كه مى‌تواند درست بايستد، اگر پاها را خيلى گشاد بگذارد كه ايستادن بر او صدق نكند، نمازش باطل است.

مسأله ٩٧٤- موقعى كه انسان در نماز مشغول خواندن چيزى از اذكار واجب است، بايد بدنش آرام باشد، و در موقعى كه مى‌خواهد كمى جلو يا عقب رود، يا كمى بدن را به طرف راست يا چپ حركت دهد، بايد چيزى نگويد.

مسأله ٩٧٥- اگر در حال حركت بدن ذكر مستحبّى بگويد، مثلا موقع رفتن به ركوع يا رفتن به سجده تكبير بگويد، نمازش صحيح است، و «بِحَوْلِ اللهِ وَقُوَّتِهِ اقُومُ وَاقْعُدُ» را بايد در حال برخاستن بگويد.

مسأله ٩٧٦- حركت دادن دست و انگشتان در موقع خواندن حمد، اشكال ندارد، اگرچه احتياط مستحب آن است كه آنها را حركت ندهد.

مسأله ٩٧٧- اگر موقع خواندن حمد و سوره يا خواندن تسبيحات، بى‌اختيار به قدرى حركت كند كه از حال آرام بودن خارج شود، احتياط مستحب آن است كه بعد از آرام گرفتن بدن، آنچه را در حال حركت خوانده دوباره بخواند.