متافيزيك از نظر رئاليزم - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ١٧٧ - مباحث نبوّت و شريعت
قانون مفيدى را كه دافع اختلافات و ضامن عدالت اجتماعى و حافظ خوشبختى آنها باشد، وضع كند و بايد بسراغ قانون آسمانى و فوق فكر بشرى رفت كه باسم دين يادآور مىشود، دين براى جميع افراد انسان بطور مساوى قانون دارد و هيچ تبعيضى را قائل نيست.
قرآن ميفرمايد: اى مردمان ما شما را از يك مرد و يك زن (آدم و حوا عليهما السلام) آفريديم و قرار داديم شما را شعبه شعبه و قبيله قبيله كه با هم شناسائى پيدا كنيد. گرامىترين شما در پيشگاه خداوند پرهيزگارترين شما است.
ميفرمايد: عداوت قومى شما را وادار بظلم و عدم عدالت نكند. (با همه) بعدل رفتار نمائيد، كه عدل نزديكتر به تقوى است (وَ لا يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلى أَلَّا تَعْدِلُوا اعْدِلُوا هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوى). و نيز مى فرمايد: به مؤمنين بگو ببخشند و بيامرزند (بديهاى) آنانيكه به روزهاى خداوند اميد ندارند يعنى مؤمنين بايد در موقع قدرت نسبت بكفّار گذشت و عفو داشته باشند و تعصّب دينى آنها را وادار به تعدّى نكند (قُلْ لِلَّذِينَ آمَنُوا يَغْفِرُوا لِلَّذِينَ لا يَرْجُونَ أَيَّامَ اللَّهِ).
خداوند همهى بندگان خود را يكسان ميداند و كسى را بر كسى بدون جهت مقدّم نمىدارد لذا قانون آسمانى بهترين مساوات و عدالت را متضمن است.
حضرت امير المؤمنين على (ع) در عهدنامهى معروف (كورنر) و والى ممتاز مصر، مالك ابن اشتر نخعى (ره) ميفرمايد: فانّهم صنفان: