افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٧٥ - فرضيه تكامل و مسأله خدا شناسى

چنين سخنى را بگويند، ولى ما امروز به خوبى مى دانيم كه نه تنها كشف اين علل ضررى به توحيد نمى زند؛ بلكه خود دلايل تازه از نظام آفرينش براى إثبات وجود خدا پيش پاى ما مى گذارد.

جالب اين كه خود داروين در برابر اتهام إلحاد و بى دينى قد علم كرده، و در كتابش (اصل انواع) تصريح مى‌كند كه من در عين قبول تكامل انواع، خدا پرستم، و اصولًا بدون قبول وجود خدا نمى توان تكامل را توجيه كرد.

به اين عبارت دقت كنيد: «او با وجود قبول علل طبيعى براى ظهور انواع مختلف جانداران، همواره به خداى يگانه، مؤمن باقى مى‌ماند، و تدريجاً كه سن او افزايش حاصل مى‌كند احساس درونى مخصوص به درك قدرتى مافوق بشر در او تشديد مى‌گردد، به حدّى كه معماى آفرينش را براى إنسان لاينحل مى‌يابد»[١].

اصولًا او معتقد بود كه هدايت و رهبرى انواع، در اين پيچ و خم عجيب تكامل، و تبديل يك موجود زنده بسيار ساده به اين همه انواع مختلف و متنوع جانداران بدون وجود يك نقشه حساب شده و دقيق از طرف يك عقل كل امكان پذير نيست!

راستى هم چنين است، آيا از يك ماده واحد و بسيار ساده و پست، اين همه مشتقات شگفت انگيز و عجيب، كه هر كدام براى خود تشكيلات مفصلى دارد، به وجود آوردن بدون تكيه بر يك علم و قدرت بى پايان امكان پذير است؟

نتيجه اين كه: غوغاى تضاد عقيده تكامل انواع با مسأله خدا شناسى يك غوغاى بى اساس و بى دليل بوده است (خواه فرضيه تكامل را بپذيريم يا نپذيريم).

به هر حال در قرآن مجيد فعلًا چيزى نيافتيم كه نظريه تكامل خلقت را إثبات كند.

[١] - داروينسم، اثر محمود بهزاد، ص ٧٥ و ٧٦.