افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٢٠٢ - لجبازى و بى حيايى إنسان

ساعتى مى پندارند. بنابراين كه پس از سؤال و عذاب قبر، ارواح آنان معدوم مى‌شوند.

بنا براين وجه معلوم مى‌شود كفّار جز عذاب قبر يك ساعته‌[١] عذاب برزخى نداشته اند؛ زيرا در فرض حيات و عذاب برزخى فاصله ى مرگ و قيامت به لبث يك ساعت قابل اشتباه نمى‌باشد.

هر امّت رسولى دارند

«وَ لِكُلِّ أُمَّةٍ رَسُولٌ فَإِذا جاءَ رَسُولُهُمْ قُضِيَ بَيْنَهُمْ بِالْقِسْطِ وَ هُمْ لا يُظْلَمُونَ» (يونس: ٤٧)

از اين آيه دو مطلب به دست مى‌آيد:

١- حساب عادلانه قيامت هر امّت به آمدن رسول ايشان نزد آنان است؛ چون او از اعمال امّت خود اطلاع كافى دارد، ولى اين اطلاع كافى در فرضى است كه پيامبر با امّت خود هم عصر و هم مكان باشد وگرنه اطلاعى ندارد و لذا عيسى (ع) روز قيامت مى‌گويد: وقتى روح مرا گرفتى خودت به اعمال آنان دانايى. و در اين صورت اگر آيه معنون ناظر به قيامت باشد حضور رسول در بين امّت موقع حساب به سبب ديگرى است پس از آمدن رسول اجابت كنندگان بكمال دنيوى و ثواب اخروى مى رسند و منكران به عذاب دنيوى و اخروى.

٢- هر امت از خود رسولى دارد، بنا براين تعداد رسولان از اول خلقت إنسان‌ها تا بعثت پيامبر اكرم (ص) به دهها هزار مى‌رسد.

و رواياتى كه عدد آنان را در مجموع به سه صد و چند تن حصر كرده باطل مى‌شود خصوصاً كه اسناد معتبرى هم ندارند.

لجبازى و بى حيايى إنسان‌

«إِنَّ الَّذِينَ حَقَّتْ عَلَيْهِمْ كَلِمَتُ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ، وَ لَوْ جاءَتْهُمْ كُلُّ آيَةٍ حَتَّى يَرَوُا الْعَذابَ‌

[١] - قيد يك ساعته براى عذاب قبر مستند به حديث معتبرى است كه از إمام باقر( ع) رسيده و در كتاب معاد نگارنده نقل شده است.