افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٤٤ - تفسير عاد و باغ به متجانف به إثم

٢- صحيح حمّاد از امام صادق (ع): رسول خدا (ص) دل مشكل پسند داشت، از چيزى بدش مى‌آمد و آن را حرام نمى‌كرد براى او خرگوشى را آورند آن را مكروه ديد و حرامش نكرد.

٣- امام صادق (ع) در صحيح حلبى، شايسته نيست خوردن حيوانى از درندگان كه من آن را مكروه و نا پسند مى‌دانم.

٤- امام كاظم (ع) در مورد «خز» اولًا فرمود اگر دندان دارد نخور سپس فرمود من از آن كراهت دارم آن را مخور.

٥- محمدبن مسلم و زراره از امام باقر (ع) از خوردن گوشت الاغهاى اهلى پرسيدند، فرمود: پيامبر از خوردن آنها در جنگ خيبر نهى كرد و تنها حرام چيزيست كه خداوند در قرآن حرام كرده باشد. يعنى حرمت مذكور حكم ولايى بوده نه دائمى اولى.

٦- محمدبن مسلم از امام باقر (ع) .. الاغها حرام نيستند بعد اين آيه را خواند «قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى‌ طاعِمٍ ...».

٧- محمدبن مسلم از امام باقر (ع) از درندگان پرنده و وحشى سوال كرد تا آنكه از «قنفذ» و «وطواط» و «خر» و «بغال» و «اسب» سوال كرد، فرمود: «ليس الحرام إلّا ما حرم الله فى كتابه العزيز .. ثم قرء قُل لَّا أَجِدُ فِي مَا أُوحِيَ إِلَيَّ ..»

٨- امام صادق (ع) در صحيح غياث خوردن هر صاحب زهر را مكروه دانست.

٩- صحيح زراره از امام باقر (ع) كه از خوردن «جريث» (ميگو) سوال كرد، و امام پس از تلاوت آيه مباركه‌ «قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ ..» فرمود: «لم يحرم الله شيئاً من الحيوان فى القرآن إلّا الخنزير بعينه. و يكره كل شيئٍ من البحرِ ليس له قشر مثل الورق، وليس بحرام و انما هو مكروه.»

١٠- محمدبن مسلم از امام صادق (ع) از ماهى «جّرى» و «مار» ماهى و «زمّيرو ماهى» ماهى كه پوست ندارد سوال كرد كه آيا حرام هستند؟ فرمود آيه‌ «قُلْ لا أَجِدُ ...» را بخوان من آن را تا