أنبياء و أولياء و استاذ و والدين هيچ اشكالى ندارد، ولى اگر سيد المرسلين بقصد ربوبيت و اعتقاد رحمانيت او احترام و تعظيم شود موجب شرك است.[١] و بر اين معنا آيات قرآن دلالت مى‌كند. تفصيل اين بحث را در كتب ديگر خود، آورده‌ايم.

طائفه‌اى كه از كم علمى و غباوت، معناى عبادت را نفهميده اند و مسلمانان بهتر از خود را به شرك نسبت مى دهند و حتى دست آنان بخون مسلمين و مؤمنين رنگين است روز قيامت بمنزله قاتل همه مردم محشور مى‌شوند كه قهراً جايگاه شان جهنم است.

و ما چون اين موضوع را در كتب ديگر خود بطور مفصل نوشته‌ايم لازم نديديم آن را در اين كتاب تكرار نماييم و خداوند همه افراطيها را هدايت فرمايد.

«وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ»

استعانت در امور از غير خداوند چه إنسان باشد «فَأَعِينُونِي بِقُوَّةٍ» (الكهف: ٩٥) «وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى‌» (المائدة: ٢) و چه از أسباب ديگر «وَ اسْتَعِينُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاةِ» (البقرة: ٤٥) جايز است كه به شرطى مستعان بعنوان واسطه باشد؛ زيرا مستعان حقيقى و مسبب الأسباب واقعى خداوند است و آيه فوق جمله خبرى است كه حكايت از واقعيت حصر كمك خواستن از خداوند مى‌كند، و اين حصر واقعيت عينى است و تنها خداوند مسبب الأسباب و چاره ساز است كه اگر بخواهد به بنده خود توسط أسباب طبيعى و مادى و توسط إنسان‌ها و از راههاى مختلف و حتى غير متوقع كمك مى تواند و مى‌كند و جزء او موجود ديگر چنان قدرتى ندارد، توسل به قدرتمندان وثروتمندان و وسايل مادى بعنوان يكى از وسايل فراهم‌

[١] - بلى سجده براى غير خدا و لو بقصد ربوبيت او نباشد حرام است. و اگر بقصد ربوبيت باشد موجب شرك است. و بعبارت ديگر: تعظيم غير خدا و سجده براى او بقصد ربوبيت او موجب شرك عبادى مى‌شود و اعتقاد مجرد به ربوبيت غيرخدا هر چند بدون تعظيم باشد، بازهم موجب شرك است. منتهى شرك فاعلى، تنها تعظيم و كُرنِش غير بدون قصد ربوبيت؛ مانند احترام أنبياء و أولياء اشكال ندارد؛ بلكه مستحسن و نيكو است.« ذلِكَ وَ مَنْ يُعَظِّمْ شَعائِرَ اللَّهِ فَإِنَّها مِنْ تَقْوَى الْقُلُوبِ الحج: ٣٢