افق اعلى - محسنى، شيخ محمد آصف - الصفحة ٣٨١ - فرمانهايى كه حكمت است

همانگونه كه مرا در حال كوچكى تربيت كردند.

٤- پروردگار شما به آنچه در نفوس شما است داناتر است اگر صالح باشيد او آمرزنده توبه كنندگان است (احترام والدين و دعا كردن براى آنان و احسان به آنان در همه جهات خصوصاً در موقع صحبت، پس از توحيد خداوند از اهميت زيادى برخوردار است كه از جملات فوق كتاب خداوند پيدا است.

٥- حق نزديكان و بيچارگان (و مستمندان و براه ماندگان) را أداء كن‌

٦- و از تبذير و اسراف جلوگيرى كن. مبذّرين برادران شياطين هستند و شيطان نعمتهاى پروردگارش را ناسپاسى كرد.

٧- اگر (بخاطر تنگ دستى فعلًا و توقّع رحمتى از پروردگارت كه نعمتى بتو بدهد تا به مستمندان مذكور بدهى ندارى) با آنان به نرمى و ملاطفت سخن بگو.

٨- نه دست خود را ببند (كه به كسى چيزى ندهى) و نه آنقدر زيادى بدهى (تا از تنگ دستى) با سرزنش مردم و وامانده‌گى بنشينى (در بخشش حد اعتدال را رعايت كن).

٩- پروردگار تو روزى كسانى را كه بخواهد زياد و كم مى‌كند او به حال بندگان خود آگاه و بينا مى‌باشد.

١٠- فرزندان خود را از ترس نادارى نكشيد ما روزى آنان و شما را مى رسانيم كشتن آنان گناه‌بزرگى است.

١١- به زنا نزديك نشويد كه بسيار زشت و راه بدى است.

١٢- جان كسى را كه خداوند مگر (به سبب خاصى كه خداوند آن را حلال الدم نموده) مكشيد و هركس مظلوم كشته شود براى ولى او اختيار (قصاص) قرار داده‌ايم و در قتل (قصاص) اسراف نكنيد چون قصاص كننده مورد حمايت (قانون) است.

١٣- از چيزى كه به آن علم ندارى پيروى مكن كه گوش و چشم و دل همه اينها مسؤل‌