آشنايى با حديث - استادان دانشكده علوم حديث - الصفحة ١٧٩ - ١ عبادت

بر پيرانى كه در بزرگى به عبادت روى آورده‌اند، به برترى پيامبران بر ديگر مردمان تشبيه شده است.[٣١٧]

هجوم شهوت‌ها در جوانى است و جوانى كه عبادت را بر شهوت ترجيح دهد مايه مباهات خداوند است:

إنّ اللهَ تعالى يُباهى بالشّابّ العابِدِ الملائِكَةَ، يَقُولُ: انظُروُا إلى عبدى! تَرَكَ شَهوَتَهُ مِنْ اجَلي.[٣١٨]

خداوند متعال به جوان عبادت پيشه، نزد فرشتگان افتخار مى‌كند و مى‌فرمايد: بنده‌ام را بنگريد به خاطر من، خواسته‌هاى خود را رها كرده است».

پاداش عبادت در جوانى، در دنيا و آخرت مشهود است. در آخرت بدون حسابرسى وارد بهشت مى‌شود.[٣١٩] و در دنيا نيز به حكمت دست مى‌يابد. در روايتى از پيامبر خدا مى‌خوانيم:

مَنْ احْسَنَ عبادةَ اللهِ فى شَبيبَتِهِ، لَقّاهُ الله الحكمةَ عِنْدَ شَيْبَتِهِ.[٣٢٠]

آن كه عبادت خدا را در جوانى نيكو به جاى آورد، خداوند در پيرى وى به او حكمت مى‌آموزد.

بنابراين پير فرزانه شدن، ريشه در دوران جوانى دارد و رسيدن به مراتب بالاى خوبى‌ها با قدم‌هاى كوچك از دوران كودكى آغاز مى‌شود و در دوران جوانى شتاب مى‌گيرد و در كهن سالى بدون دغدغه ادامه مى‌يابد. نمى‌توان قله نيكى‌ها را مشاهده كرد و آرزوى رسيدن به آن را بدون گام نهادن بر دامنه كوه، در سر پروراند.

[٣١٧]. كنزالعمّال، ج ١٥، ص ٧٧٦، ح ٤٣٠٥٩.

[٣١٨]. حكمت‌نامه جوان، ص ١٠٠ ح ١٢٢، به نقل از كنزالعمّال، ج ١٥ ص ٧٧٦ ح ٤٣٠٥٧.

[٣١٩]. الخصال، ص ٨٠ ح ١.

[٣٢٠]. اعلام الدين، ص ٢٩٦.