آشنايى با حديث - استادان دانشكده علوم حديث - الصفحة ١١٧ - ديندارى

يكى از مهم‌ترين و مشهورترين دانشمندان شيعه در عصر امام هفتم، محمّد بن ابى عُمَير بود. وى در بغداد به دنيا آمده بود و در همان‌جا هم زندگى مى‌كرد.[١٧٠] محمّد، افتخار شاگردى امام كاظم، امام رضا و امام جواد (عليهم السلام) را داشت و روايات متعدّدى را از امام كاظم و امام رضا (عليهما السلام) شنيده بود.

ديندارى‌

اين عالم توانمند شيعه، در كنار، تأليف و تدريس، به تجارت نوعى پارچه ايرانى نيز مبادرت مى‌ورزيد و از اين رو، فردى ثروتمند بود كه مشكلات مادّى نيازمندان را رفع مى‌كرد. سرمايه وى را افزون بر پانصد هزار درهم، گزارش كرده‌اند.[١٧١]

ابن ابى عُمَير، مشهورترين عالم شيعى در بغداد، مركز حكومت عبّاسى شناخته مى‌شد. شهرت او، تنها به جهت دانش و موقعيت اجتماعى‌اش نبود؛ بلكه به ديندارى، عبادت و پرهيزگارى نيز معروف بود در ميان شيعيان و اهل سنّت، مورد احترام‌[١٧٢] و اعتماد[١٧٣] بود. سجده‌هاى شكر او، گاه پس از نماز صبح، آغاز و تا نزديكى ظهر، ادامه مى‌يافت.[١٧٤]

روزى محمّد بن ابى عمير، در حال سجده‌اى طولانى بود كه توجّه يكى از شاگردانش به نام فضل بن شادان (/ شاذان) نيشابورى را به خود جلب نمود. او تعجّب خود را به استادش ابراز داشت. وى در پاسخ گفت: اگر سجده‌هاى طولانى استادم جميل بن دُرّاج را مى‌ديدى، چه مى‌گفتى؟!

سپس، خاطره خودش را از مشاهده سجده‌هاى طولانى جميل، باز گفت و افزود كه خود جميل نيز از سجده‌هاى طولانى استادش، در شگفت بوده است.[١٧٥] عبادات‌

[١٧٠]. همان، ص ٣٢٦، ش ٨٨٧.

[١٧١]. معجم رجال الحديث، ج ١٥، ص ٢٩٥.

[١٧٢]. رجال النجاشى، ص ٣٢٦، ش ٨٨٧.

[١٧٣]. فهرست الطوسى، ص ٤٠٤، ش ٦١٨.

[١٧٤]. رجال الكشى، ص ٨٥٥، ش ١١٠٦.

[١٧٥]. همان، ص ٢٥٢، ش ٤٦٩.