با مراجعه به نسخ نهج البلاغه متوجه می‌شویم که در «همه» آنها، تنها تعبیر کنایی «فلان» به کار رفته و هیچ نام دیگری، چه در متن و چه در حاشیه، ذکر نشده است؛[١] چنان ‌که در نسخه‌های «نصیریه»،[٢] «ابن مؤدب»[٣] و «ابن شدقم»[٤] ـ که از نسخ معتبر نهج البلاغه محسوب می‌گردند ـ هیچ نامی ذکر نگردیده است. حتی در نسخۀ دو شارح کهن نهج البلاغه، یعنی ابن ابی‌الحدید و ابن میثم بحرانی، -که به نسخة خطی سید رضی دسترسی داشته‌اند[٥]ـ نیز تعبیر کنایی «فلان» آمده است. از این رو، می‌توان اطمینان پیدا کرد که در متن اصیل نهج البلاغه تعبیر «فلان» وجود داشته و سید رضی از ذکر نام شخص خودداری کرده است. اما نکته‌ای که در این باره قابل توجه است، عبارتی است که در نسخۀ صبحی صالح آمده و به صورت غیر مستقیم به معنای «فلان» اشاره دارد:

و من كلام له† یرید به بعض أصحابه‌؛

[١]. به عنوان نمونه می توان از پایان‌نامه ارشد «تعامل امام علی† با مخالفان و کتاب مواضع سیاسی امام علی† در قبال مخالفین» نام برد.

[٢]. ر.ک: تأملات فی نهج البلاغه، ص١٠.

[٣]. همان، ص٨ ـ١١.

[٤]. نهج البلاغه، خطبه ٢٢٨، ترجمه انصاریان.

[٥]. ر.ک: بهج‌ الصباغة فی شرح ‌نهج ‌البلاغة، ج ٩، ص٤٨١.