آنچه گفته شد، به بحث صدور روایت مربوط بود و از خلال آن ضعف این روایت بر اساس هر دو مبنای پذیرش روایات روشن گردید. سندش ضعیف است به خاطر مجهول یا مهمل بودن برخی از رواتش. همچنین اطمینان به صدور آن وجود ندارد و از جهت مصدری، روایی و متنی شاذ است؛ افزون بر آن که متن آن دارای ابهاماتی است که قبول آن را به هیچ روی ممکن نمی‌سازد.

متن روایت

جهت دوم که شایسته است در مباحث روایی روشن گردد، متن روایت است که باید سلامتی آن از آسیب‌هایی که به سبب نقل از قبیل، تصحیف، تقطیع و ... بر آن عارض می‌شود، بررسی شود. از آنجا که این حدیث، جز کتاب الغیبة در هیچ کتابی نقل نشده است، ممکن نیست که به وقوع یا عدم وقوع آسیب در نقل حدیث قطع پیدا کنیم. اگر بحث عدم انجام متنی را ـ که در ضمن بحث صدور روایت
طرح کردیم، بپذیریم ـ بعید نیست که بگوییم آسیب‌دیدگی نقلی در حدیث وجود دارد و محدثان از آن اعراض کرده‌اند.