توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٢٩ - فصل سوم احكام وضو

(مسأله ١١١) در مسح سر واجب نيست كه بر پوست سر باشد، بلكه اگر بر موى جلوِ سر نيز مسح كند كافى است.

(مسأله ١١٢) مسح كردن از روى كفش و جوراب در مقام ضرورت مثل سرماى شديد و تقيّه از مخالفان جايز است.

(مسأله ١١٣) در تقيّه ترس بر جان خويش، ترس بر جان ديگران، حسن معاشرت و جلب محبّت مخالفان براى مصون ماندن از شرّ آنها- ولو در دراز مدّت- كافى است.

(مسأله ١١٤) در جايى كه مخالفان، انسان را ميشناسند و از مذهب او آگاهند و نيازى به تقيّه احساس نمى شود، تقيّه جايز نيست، بلكه حرام است، زيرا در اين موارد نوعى چاپلوسى و اهانت به مذهب حقّه ميباشد.

(مسأله ١١٥) آب وضو بايد پاك باشد و اعضاى وضو نيز بايد پاك باشد، تا آب وضو نجس نشود.

(مسأله ١١٦) اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و انسان به نيّت وضو آن را در آب كر فرو ببرد، يا زير شير آب بگيرد، آن عضو پاك ميشود و وضو نيز تحقّق مييابد.

(مسأله ١١٧) در وضو نيّت شرط است و آن امر قلبى است و نيازى به تلفّظ ندارد، و قصد اجمالى كفايت ميكند، پس كسى كه ميخواهد نماز ياد بگيرد، اگر به كسى كه وضو ميگيرد و نماز ميخواند، نگاه كند و همانند او رفتار كند و قصد پيروى از او بكند، كافى است.

(مسأله ١١٨) شستن صورت و دستها و مسح سر و پاها بايد به نيت وضو باشد و براى تقرّب به خداوند متعال، پس اگر براى خنك شدن و پاكيزگى وضو بگيرد، وضويش باطل است.