توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٥١١ - احكام ضمان

احكام ضمان‌

ضمان عبارت از آنست كه انسان بدهى ديگرى را به عهده بگيرد تا ذمّه او فارغ شود و به جاى او ذمّه ضامن مشغول گردد. كسى كه اين بدهى را به عهده ميگيرد ضامن ناميده ميشود.

(مسأله ٢٤٤٣) در عقد ضمان هر قول يا فعلى كه اين تعهد را برساند كفايت ميكند.

(مسأله ٢٤٤٤) ضمان عقدى است كه بين ضامن و صاحب حق بسته ميشود و لذا بايد اين قرارداد از روى اختيار منعقد شود و هيچكدام بر اين كار مجبور نشوند، و هر دو بايد بالغ و عاقل و رشيد باشند، يعنى كودك، ديوانه و سفيه نباشند.

(مسأله ٢٤٤٥) ضامن لازم نيست كه ورشكست نباشد، زيرا نهايت امر اين است كه اين بدهى نيز بر عهدهاش ثابت ميشود، لكن طلبكار با ديگر طلبكاران در موجودى او سهيم نمى شود.

(مسأله ٢٤٤٦) اما در مورد طلبكار، اگر ضمانت با محجور بودن او منافات داشته باشد، لازم است كه او ورشكست نباشد، تا طلبش در معرض تلف قرار نگيرد.

(مسأله ٢٤٤٧) در ضمانت رضايت بدهكار شرط نيست، بلكه‌