توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٢٢٢ - مبحث سوّم سجده سهو و قضاى اجزاى فراموش شده

سپس دو سجده سهو به جا آورد.

(مسأله ١١٦٧) اگر نمازگزار تشهّد اوّل نماز را فراموش كند و پس از ركوع بعدى متوجّه شود، بعد از نماز بايد دو سجده سهو به جا آورد و قضاى آن لازم نيست، همچنين است بنابر احتياط واجب اگر قسمتى از آن را فراموش كرده باشد.

(مسأله ١١٦٨) غير از تشهّد آخر و يك سجده، ديگر اجزاى فراموش شده نماز قضا ندارد.

(مسأله ١١٦٩) همه شرايط سجده نماز، در قضاى سجده فراموش شده نيز لازم است، و همه شرايط تشهّد نماز نيز در قضاى تشهّد فراموش شده لازم است.

(مسأله ١١٧٠) در چند مورد سجده سهو واجب است كه از آن جمله است:

١) براى سخن بى جا، كم يا زياد، سهواً باشد، و يا عمداً، به خيال اين كه از نماز فارغ شده است، مثل كسى كه در غير محلّ سلام، سلام داده باشد.

(مسأله ١١٧١) اگر كسى سخنى را به خيال اين كه آيه قرآن است در نماز بر زبان جارى كند سجده سهو ندارد.

(مسأله ١١٧٢) اگر نمازگزار ميخواست ذكرى را بر زبان جارى كند اگر سخن ديگرى اشتباهاً بر زبانش جارى شود، سجده سهو ندارد.

٢) براى فراموش كردن تشهّد اوّل، و بنابر احتياط واجب براى تشهّد آخر نيز.

٣) براى سلام بى جا، اگر همراه با تشهّد و متّصل به آن باشد. و بنابر احتياط واجب براى زيادى سلام تنها نيز.